Περισσότερα... »
skip to content
Drama Blogs » Items by Angelito | |||
|
Τα επιλεγμένα blogs του νομού Δράμας με μια ματιά |
|||
24012 άρθρα από 53 πηγές
Aa - Zz
(990)
Αα - Ωω
(23022)

Αρχές Αυγούστου και ο κόσμος είναι στις πλατείες. Παρά την καλοκαιρινή ραστώνη, παρά την κατασυκοφάντηση των ΜΜΕ, παρά τα όποια σχέδια κεντρικής και δημοτικής εξουσίας να πάμε σπίτια μας. Δεν καταλαβαίνουν πως το κίνημα των πλατειών αποτελεί απάντηση στην ανάγκη της κοινωνίας να αμυνθεί. Αυτό που ως τώρα έχει γίνει δεν είναι τίποτα παραπάνω από την αρχή, μια παρακαταθήκη για τους νέους αγώνες που έρχονται. Είχαμε την θέληση, σπάσαμε τον φόβο, αποκτήσαμε αλληλεγγύη.
Η λαϊκή συνέλευση της Πλατείας Ελευθερίας στη Δράμα,
απόφασισε στη συνέλευση της Πέμπτης 28 Ιουλίου τα εξής:
Παραμένουμε καθημερινά για όλο τον Αύγουστο στην Πλατεία Ελευθερίας, όπως έχουμε δεσμευτεί από την πρώτη ημέρα που συναντηθήκαμε. Μέχρι τις 20 Αυγούστου θα είμαστε στην Πλ ατεία από τις 9 μέχρι τις 12 το βράδι, ενημερώνοντας τους συμπολίτες μας και δεχόμενοι τις προτάσεις τους για δράσεις και θέματα συζήτησης. Εκδηλώσεις – συζητήσεις οι οποίες προγραμματίζονταν για το παραπάνω διάστημα, θα ανακοινωθούν σε ημερομηνίες μετά τον δεκαπενταύγουστο.
Η λαϊκή συνέλευση μέχρι τις 20 Αυγούστου θα πραγματοποιείται κάθε Τετάρτη στις 9:30 το βράδυ. Αν παραστεί ανάγκη η συνέλευση μπορεί να συγκλιθεί και σε άλλες ημέρες, μετά από απόφαση των μελών της.
Τις προσεχείς εβδομάδες ομάδα ενημέρωσης θα μοιράσει καλέσματα σε μουσικά φεστιβάλ που θα γίνουν στην ευρύτερη περιοχή της Δράμας, ενώ θα υπάρξουν και παρεμβάσεις στους χώρους διεξαγωγής τους. Ομάδα ενημέρωσης της λαϊκής συνέλευσης της Πλατείας Ελευθερίας, τις προηγούμενες ημέρες επισκέφτηκε το Βώλακα, ενημερώνοντας του κατοίκους και συζητώντας μαζί τους. Οι εξορμήσεις σε δήμους και χωριά της περιφέρειας μας θα συνεχιστούν.
Θα είμαστε στις πλατείες όλης της Ελλάδας για όσο και αν χρειαστεί
Συμπληρώσαμε 68 ημέρες ευρείας πολιτικής κινητοποίησης και αγώνα για την απαλλαγή απ? τα μνημόνια, το χρέος, το ΔΝΤ, για την ανατροπή της ανελεύθερης πολιτειακής δομής που μας αποκλείει απ? τη συμμετοχή στις αποφάσεις καθώς και για την απαγκίστρωση απ? το εκμεταλλευτικό οικονομικό τους σύστημα που μας κλέβει τις ζωές. Μέσα από τις μεγάλες μάχες που ήδη δώσαμε στο πλαίσιο αυτού του πολιτικοκοινωνικού κινήματος των πλατειών για άμεση δημοκρατία κι απαλλαγή από μνημόνια, τρόικα, κυβέρνηση και όλους όσους μας εκμεταλλεύονται συνειδητοποιούμε ότι ο αγώνας μας θα είναι μακρύς. Αυτό συνεπάγεται και το ότι θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από επιμονή, αποφασιστικότητα, εφευρετικότητα , ενότητα, προτάσεις δράσης και διεξόδου και πάνω απ? όλα μαζική κι ενεργό συμμετοχή για να γίνει αποτελεσματικότερος. Είμαστε ακόμα στην αρχή και ο δρόμος δεν υπάρχει, τον φτιάχνουμε περπατώντας τον.
Δεν έχουμε πια άλλη επιλογή. Η ανατροπή όλων αυτών που μας καταπιέζουν και στερούν την ελπίδα μας για μια καλύτερη ζωή είναι μονόδρομος. Το νέο μνημόνιο δεν θα αφήσουμε εμείς να περάσει και δεν θα περάσει. Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε! Εμείς θα είμαστε στις πλατείες όλης της Ελλάδας για όσο και αν χρειαστεί, ανυποχώρητοι στους στόχους μας, αδιαμεσολάβητοι και ειλικρινείς, κάνοντας πράξη την άμεση δημοκρατία. Είμαστε αποφασισμένοι να πετύχουμε.
Ο αγώνας συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται μέχρι την τελική νίκη
ΙΣΟΤΗΤΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ-ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ
Λαϊκή Συνέλευση Πλατείας Ελευθερίας της Δράμας
Αγανακτισμένοι – Αποφασισμένοι

καθημερινή ταλαιπωρία, χωρίς ελπίδα. Αλλά αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε τα πράγματα, ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε μια καλύτερη κοινωνία μαζί. Ως εκ τούτου,υποστηρίζουμε ότι:

Η συγκεκριμένη ταινία του Andrucha Waddington είναι ίσως η πιο αδικημένη, από την άποψη της αποδοχής της από το κοινό, από μια σειρά δημιουργίες της νέας γενιάς σκηνοθετών του βραζιλιάνικου κινηματογράφου, από την οποία ξεχωρίζει ο Walther Salles.
s - και στην προκειμένη περίπτωση τις απελπισμένης επιθυμίας της Aurea (Fernanda Torres) να φύγει από το μέρος όπου την εξανάγκασε να τον ακολουθήσει ο σύζυγος της Vasco da Sa (Ruy Guerra) για οικονομικούς λόγους, ταξίδι στο οποίο την ακολούθησε και η μητέρα της Dona Maria (Fernanda Montenegro). Η Aurea αφού υποκύπτει στη συζυγική απαίτηση να μείνει σtις αχανείς αμμώδεις εκτάσεις της βορειονατολικής Βραζιλίας, το 1910, εισέρχεται μετά τον απρόσμενο θάνατο του ανδρός της σε έναν αδυσώπητο αγώνα επιβίωσης καθώς στον κόσμο έχει έρθει και η κόρη τους Maria. Μετά το θάνατο του Vasco, οι δύο γυναίκες μετακομίζουν με ένα μικρότερο κατάλυμα όπου τους συμπαραστέκονται φυγάδες σκλάβοι, οι οποίοι έχουν καταφύγει στην ίδια περιοχή όπου ο Massu (Seu Jorge) τις βοηθάει για να επιβιώσουν στο άγριο τοπίο.
Είναι αλήθεια πως ποτέ δεν έπαψα να ακούω μουσική. Να συλλέγω συναισθήματα και ρυθμούς που θα μπορούσαν να κάνουν οποιαδήποτε στιγμή, αισθητά πιο όμορφη. Έπαψα όμως να ταξινομώ και να στήνω τις συλλογές των 'διακοπών" που αποτελούσαν την πολύτιμη "σοδειά" κάθε χρονιάς...
Η πλοκή που δίνει το πλεονέκτημα σε κάθε πρόγραμμα είναι αποτέλεσμα της πρότερης βασάνου για τη δημιουργία αυτοματισμών στις επιλογές των τραγουδιών. Αυτοματισμοί που σχετίζονται με την ανάκληση τους ανά οποιαδήποτε στιγμή μέσα στη σκέψη και την όσο το δυνατόν ταχύτερη εύρεση τους μέσα στη δισκοθήκη για την προετοιμασία της αλλαγής. Σιχαίνομαι τις λίστες για την εκτέλεση προγραμμάτων σε χώρους με κόσμο, θα τις συγχωρούσα μόνο για ραδιοφωνικό σκοπό και για συγκεκριμένου είδους εκπομπές, όχι με τον ισοπεδωτικό τρόπο που σήμερα χρησιμοποιούνται.
Ο γρήγορος ρυθμός ήταν πάντα ο δυνάστης για τον άνθρωπο που βρίσκεται στα deck, αλλά η μουσική επιβιώνει χάρη στην πολυμορφία της, ακόμα και σε δημόσιους χώρους είναι στοιχείο του προγράμματος όχι το ζητούμενο του, αυτό πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω. Γιορτή είναι η όσμωση των καθημερινών στιγμών μας μέσα σε τυχαίες συνθήκες ή κατά συνθήκη στέκια με μουσικές, χαμόγελα, κουβέντες και ενδεχομένως χορό. Ενδεχομένως λέω, όχι απαραίτητα...
Με δεδομένο ότι άρχισα να αγοράζω μουσική στα μέσα της δεκαετίας του '80, τα σύγχρονα μου ακούσματα με αφορούν περισσότερο από τα προηγούμενα και η επαγγελματική διαστροφή μου είναι να παρουσιάζω τα συγκροτήματα του καιρού μας, να ακούω τη μουσική που γράφεται σήμερα και να την προτείνω, να πηγαίνω μπροστά, όχι πίσω, όσα αριστουργήματα κι αν κρύβονται εκεί...
Στο σήμερα, το ΑΡΤ Radio project αποτελεί μια ιδέα που ξεκίνησε από την ανάγκη να ανακτήσω την επαφή μου με τη δισκοπλοκή - δύσκολοι καιροί καμιά δεξιότητα δεν περισσεύει - και ακουμπά στη διαρκή διαδικασία αναζήτησης σκοπών και στόχων από τους "we few". Με απόλυτη πίστη - παρά τις πρόσκαιρες διαψεύσεις - ότι το μέλλον ανήκει στα κοινοτικά εγχειρήματα και όχι σε επαγγελματίες ή εταιρίες, ειδικά στον τομέα της επικοινωνίας με την ευρύτερη έννοια και της ενημέρωσης, για τις επόμενες έξι τουλάχιστον Παρασκευές στο Υπόγειο ΑΡΤ το project θα εξελίσσεται...
Ελπίζω να το ευχαριστηθείτε...!

οποία το δίκτυο διανομής δεν πρόβαλε στη μικρή μας πόλης. Δεν έχω δει την ταινία, οπότε σας παραθέτω μια μικρή περίληψη από το πολύ καλό ιστολόγιο "movies for the masses": "Πιτσιρίκι δεμένο με τον πατέρα του που μαζεύει μέλι απ’ τα ψηλά δέντρα της τουρκικής υπαίθρου, χαράσσεται για πάντα, τη μέρα που αυτός δεν γυρίζει ποτέ.
υ εντυπωσιακού φυσικού τοπίου, στην ιστορία του μικρού Yusuf, που προσπαθεί να βρει τα πατήματά του στον κόσμο, και χάνει το έδαφος κάτω απ' τα πόδια του, χάνοντας τον πατέρα που υπεραγαπά. Πηγαίνοντας κόντρα στην καταναλωτική βιασύνη που χαρακτηρίζει την κουλτούρα της εποχής, ο Kaplanoglu αφιέρωσε τρεις ολόκληρες ταινίες στην προσπάθειά του να εξερευνήσει την ανθρώπινη ψυχή, και σα να μην έφτανε το ότι έστησε ολόκληρη τριλογία πάνω σε έναν χαρακτήρα, είπε να κάνει το ψυχογράφημά του ακόμα πιο ιδιαίτερο, αντιστρέφοντας την κατεύθυνση της συνήθους διαδρομής, για να παντρέψει τη φροϋδική τεχνική της ψυχανάλυσης, με τις αισθητικές και διανοητικές ευαισθησίες του art-house κινηματογράφου, σ' ένα σύνολο που, αν μη τι άλλο, πρέπει να σ' ενδιαφέρει και λίγο παραπάνω, μιας και μπορείς να εντοπίσεις τις απαρχές του στησίματός του, στο φόρουμ συμπαραγωγών του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης." Ταινίες που έχει σκηνοθετήσει:
"Με πρόστιμο 200 ευρώ και αφαίρεση άδειας, διπλώματος και πινακίδων θα τιμωρούνται όσοι δεν πληρώνουν διόδια σύμφωνα με τροπολογία που κατατέθηκε σήμερα στη Βουλή από τον υπουργό Υποδομών. Επίσης ποινικοποιείται η άρνηση καταβολής του προβλεπόμενου προστίμου από πολίτες που εντοπίζοντα...
Βάλε και στολή κυρ -"λοχαγέ"! Κι ετοιμάσου!
πό την χρεοκοπημένη TVX Gold το 2003, έναντι μόνο 11 εκ. ευρώ, μετά από σκανδαλώδεις μεσολαβήσεις της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτερα τοπικών παραγόντων όπως ο χαλκιδικιώτης Χρήστος Πάχτας, υφυπουργός τότε Οικονομίας. Τρία χρόνια αργότερα, η ίδια εταιρία αποτιμήθηκε στα 422 εκ. ευρώ. Η ιδιαίτερη αυτή σχέση συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αφού η επένδυση στηρίζεται με πάθος από την ελληνική κυβέρνηση, με αποτέλεσμα η χρηματιστηριακή αξία της εταιρίας να εκτιναχθεί ήδη από τα 145 εκ. ευρώ στα 2,3 δις (βλ. δημοσίευμα Ελευθεροτυπίας), προεξοφλώντας τα μελλοντικά κέρδη. Η κυβέρνηση «επενδύει» στην Ελληνικός Χρυσός, ελπίζοντας ότι θα αποτελέσει την πρώτη «μεγάλη επένδυση» που θα οφεληθεί από τις ευεργετικές διατάξεις του πρόσφατου νόμου για την επιτάχυνση των επενδύσεων, παραβλέποντας έτσι το τεράστιο κοινωνικό και περιβαλλοντικό κόστος που θα προκύψει σε μια περιοχή, η οποία έχει ήδη επιβαρυνθεί εδώ και δεκαετίες.
Είναι στη κρίση του καθενός αν τελικά οι προτάσεις που διατυπώνονται πείθουν για τη δρομολόγηση της εξόδου μας από το σημερινό οικονομικό σύστημα. Υπάρχει όμως κι ένα μείζον ζήτημα που δεν απαντάται...
Το Zeitgeist – Moving forward έχει τρεις ενότητες και όπως και στις δύο προηγούμενες ταινίες το σενάριο εκτυλίσσεται με τη ροή ενός ντοκιμαντέρ.
Το πρώτο μέρος διερευνά την επιρροή του περιβάλλοντος και της κοινωνίας στη συμπεριφορά των ανθρώπων, οι οποίοι ζούνε στις εκάστοτε κοινωνίες. Ειδικοί επιστήμονες ανατρέπουν το μύθο της γονιδιακού προκαθορισμού των ανθρώπων.
Στο δεύτερο μέρος η έρευνα περιστρέφεται και πάλι γύρω από την αγορά και το νομισματικό σύστημα, όπου παρουσιάζονται μια σειρά από στοιχεία της τρέχουσας οικονομικής κρίσης και αναλύονται οι προοπτικές του συστήματος στη βάση της μείωσης των πετρελαϊκών αποθεμάτων που ξεκίνησε και θα επιδεινωθεί τις προσεχείς δεκαετίες. Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η ανάλυση του συστήματος της κυκλικής κατανάλωσης το οποίο ισχύει σήμερα, το οποίο στοχεύει μόνο στην συνεχή αύξηση της κατανάλωσης, χωρίς να εξοικονομεί πόρους, με τα γνωστά αποτελέσματα στο κλίμα και στο περιβάλλον.
Η τρίτη ενότητα περιλαμβάνει μια παρουσίαση του τι μπορεί να αντικαταστήσει τις κυρίαρχες δομές του σημερινού νομισματικού συστήματος. Οι εφαρμοσμένες επιστήμες είναι το μέσο για τη μετάβαση στην οικονομία που βασίζεται στους πόρους, σύμφωνα με το κίνημα και τον 94χρονο σήμερα εμπνευστή του “Venus Project” Jacque Fresko.
Πρόκειται αναμφίβολα για ένα φιλμ το οποίο και μόνο για τις πληροφορίες που παρέχει αξίζει την προσοχή τους καθενός. Το αν κάποιος θα εμπνευστ
εί ή θα συμμετάσχει ενεργά στο κίνημα του Zeitgeist είναι προσωπική επιλογή. Αυτό που τουλάχιστον σε εμένα έμεινε αναπάντητο σε πρακτικό επίπεδο ήταν ο τρόπος με τον οποίο θα γίνει η μετάβαση από το νομισματικό σύστημα στην οικονομία που θα βασίζεται σε πόρους. Είναι σίγουρο και αφήνεται να εννοηθεί κάπου στο τέλος της ταινίας, ότι οι κυρίαρχες ελίτ του σημερινού νομισματικού συστήματος δεν θα παραδώσουν αμαχητί την εξουσία τους πάνω στους πόρους του πλανήτη. Η μετάβαση επομένως αφορά την κινητοποίηση των ανθρώπων για την αλλαγή του σημερινού συσχετισμού δυνάμεων παγκοσμίως και την έξοδο από το σημερινό μοντέλο που καταρρέει...
Η κατάρρευση του νομισματικού συστήματος τις προσεχείς δεκαετίες είναι προδιαγεγραμένη, η μετάβαση και μετά το "moving forward" στην οικονομία που θα βασίζεται στους πόρους παραμένει ακόμα μια ελπίδα...
Καλή προβολή και σύντομη μετάβαση!;)
Υ.Γ.: Ελάτε όσο πιο κοντά στις εννιάμιση μπορείτε γιατί η διάρκεια της ταινίας είναι 2 ώρες και 45 λεπτά. Μη ξημερώσουμε...
Καθόλου περίεργο για την πραγματικότητα στη χώρα μας. Οτιδήποτε κι αν υπάρχει στην Ελλάδα, όσο απειλητικό και να είναι για τη δεδομένη τάξη πραγμάτων στη χώρα, δεν κινητοποιεί το μηχανισμό της συκοφάντησης, όσο παραμένει μικρό και αφορά μικρές ομάδες ανθρώπων ή τοπικές κοινωνίες. Να μιλήσουμε για την Κερατέα, για τα εγχειρήματα της εναλλακτικής οικονομίας, για τα τοπικά κινήματα ενάντια σε κεντρικές πολιτικές επιλογές για ρυπογόνες επενδύσεις (Δράμα, Χαλκιδική κλπ);
Από την παραμονή των Χριστουγέννων κι έπειτα όλη η “αφρόκρεμα” της δημοσιογραφίας που ανησυχεί δήθεν για την αδιαφορία του κινήματος γύρω από την κοινωνική ευθύνη να μη “κυλίσουμε στο χάος”, με διαδοχικά κείμενα προσπαθούν να μας πείσουν ότι η άρνηση πληρωμής είναι αντικοινωνική πράξη που βασίζεται σε ταπεινά κίνητρα όσων την εφαρμόζουν ή την προτείνουν και σε άλλους. Ο λόγος προφανής. Η άρνηση πληρωμής διοδίων έχει απήχηση στον κόσμο, ακριβώς γιατί είναι μια απλή κίνηση την οποία δεν έχει προτείνει ένα πολιτικό κόμμα, αλλά την γεννά η καθημερινότητα των πολιτών που είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν διόδια για να πάνε στη δουλειά τους. Από την απλή αυτή κίνηση αγανακτισμένων πολιτών, ξεκίνησε η συζήτηση για τις αποικιοκρατικές συμβάσεις παραχώρησης των εθνικών δρόμων σε ιδιώτες – εργολάβους, ενημερώθηκαν οι πολίτες για τα κέρδη αυτής της ιδιότυπης εξυπηρέτησης του κράτους προς τις κοινοπραξίες, ενώ έγινε κοινό κτήμα ότι η μη καταβολή διοδίων δεν είναι ποινικό αδίκημα.
Αντί να συζητήσουμε λοιπόν επί της ουσίας του ζητήματος – άλλη μια πτυχή της συστηματικής από την εποχή του “εκσυγχρονισμού” παραχώρησης υπηρεσιών που οφείλει να παρέχει το κράτος στους φορολογούμενους και τις εκχωρεί σε ιδιωτικά συμφέροντα για να κερδοσκοπήσουν από αυτές – αναπτύσσεται η συνήθης κινδυνολογία για την, αόριστη και βολική για όσους την μεταχειρίζονται για δικούς τους σκοπούς, κοινωνική συνοχή. Ταυτίζεται το κίνημα με κάθε αρνητικό φαινόμενο το οποίο θυμάται ο κάθε αρθρογράφος και παρουσιάζεται ως ένα ακόμα κακό της "βαλκάνιας νοοτροπίας" μας. Παράλληλα η πολιτική εξουσία με τα διαπλεκόμενα media στρώνουν το δρόμο για την ποινικοποίηση του κινήματος και τον εκφοβισμό όσων ακόμα δεν έχουν πειστεί ότι εκτός από θύματα κλοπής είναι αναγκασμένοι να μην πούνε ούτε κιχ!
Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες όμως του μηχανισμού, η συγκυρία ανατρέφει στοργικά την ανυπακοή και θέτει παράλληλα με τις προφάσεις και τα πραγματικά ερωτήματα που απασχολούν τους πολίτες.
Η μοναδική σταθερά του προγράμματος σταθερότητας για να μη χρεοκοπήσει η χώρα είναι οι περικοπές των μισθών, η βύθιση της αγοράς στην ύφεση και οι αυξήσεις σε όλους τους έμμεσους φόρους. Το μεγαλύτερο βάρος δηλαδή πέφτει επί δικαίων και αδίκων, οι οποίοι αν δεν αντιδράσουν θα δούνε σε επανάληψη και μετά την κρίση του χρέους, το σήριαλ της απώλειας κάθε προοπτικής καλύτερης ζωής για τους ίδιους και για τα παιδιά τους με εφιαλτική ακρίβεια...
Η αντίδραση στην προοπτική αυτή, ειδικά από ομάδες ανένταχτων πολιτών, είναι ένα μήνυμα ελπίδας για την κοινωνίας μας, η οποία έχει παραχωρήσει από καιρό τη λειτουργία της συνείδησης της σε εργολάβους, τηλεπλασιέ και "παπαγαλάκια"...
Το σκίτσο είναι του Στάθη από την "Ελευθεροτυπία"
Δήλωση συνευθύνηςΕμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες στον αγώνα των 300 απεργών πείνας μεταναστών, δηλώνουμε στην ελληνική κοινωνία ότι είμαστε συνυπεύθυνοι με τους συντρόφους μας, που κλήθηκαν να καταθέσουν ως ύποπτοι για την τέλεση του αδικήματος της παράνομης διακίνησης μεταναστών.
Είμαστε ένοχοι γιατί διακινήσαμε την αξιοπρέπεια και την αλληλεγγύη.
Είμαστε ένοχοι γιατί σε καιρούς βαρβαρότητας υπερασπιζόμαστε τη συλλογικότητα και τον αγώνα για τη δικαιοσύνη.
Είμαστε ένοχοι γιατί δεν δεχόμαστε το διαχωρισμό των ανθρώπων ανάλογα με την εθνικότητα, τη θρησκεία, το φύλο.
Δηλώνουμε ότι ο αγώνας για τη νομιμοποίηση των μεταναστών είναι αγώνας όλων των εργαζομένων για ίσα δικαιώματα στη ζωή και την αλληλεγγύη.
Ένας από τους αλληλέγγυους σε όλη την Ελλάδα
Angelito Calledrama
Αν είσαι κι εσύ ένοχος στείλε το ονοματεπώνυμο σου στη διεύθυνση: gmaniatis00@yahoo.gr

στη Βρετανία είναι στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για την απόφαση της κυβέρνησης Κάμερον - Κλέγκ να τριπλασιάσει τα δίδακτρά για την φοίτηση στα Πανεπιστήμια. Οι εξελίξεις στην Ε.Ε. είναι προδιαγεγραμμένες σε πολιτικό - οικονομικό επίπεδο, με μοναδικό αστάθμητο παράγοντα την αντίδραση των λαϊκών στρωμάτων, τα οποία δέχονται τις συνέπειες των πολιτικών που η Ε.Ε., εσχάτως με την επικουρία του ΔΝΤ, επιβάλλει με διάφορες προφάσεις και εργαλεία στις "ανήμπορες" εθνικές κυβερνήσεις. Όλα αυτά όμως είναι αφορμές και θεματολογία μιας άλλης συζήτησης.Σε ότι αφορά αυτή καθ αυτή την ταινία δεν την έχω δει, οπότε μια σύντομη περιγραφή της ακολουθεί από την ιστοσελίδα www.provoles.gr:The Navigators. Βρετανία, 2001. Σκηνοθεσία: Κεν Λόουτς. Σενάριο: Ρομπ Ντόουμπερ. Ηθοποιοί: Ντιν Αντριους, Τομ Κρεγκ, Τζο Ντατίν, Στιβ Χούισον. Διάρκεια: 92 λεπτά.
"Τα τραγικά αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης, μέσα από την ιστορία μιας ομάδας εργατών στους βρετανικούς σιδηροδρόμους, σε μια ταινία δοσμένη με χιούμορ αλλά και κριτικό μάτι.
Ο Βρετανός Κεν Λόουτς είναι από τους σκηνοθέτες εκείνους που αντλούν θέματα από την πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας του, και όχι μόνο, για να φτιάξει ταινίες το ίδιο συναρπαστικές όπως και μια καλή παραδοσιακή ταινία. Κι αυτό γιατί ξέρει να συνδυάζει την πολιτική θέση με καταστάσεις πολιτικά ξεκάθαρες και χαρακτήρες ολοκληρωμένους, που μιλούν μια συνηθισμένη, αληθινή γλώσσα. Φτάνει να θυμηθούμε ταινίες του όπως το Ladybird., Ladybird» «Βροχή από πέτρες» «Γη και ελευθερία» ή «Ψωμί και τριαντάφυλλα».
Τα ίδια στοιχεία συναντάμε και στη νέα του ταινία «Ο Πολ, ο Μικ και οι άλλοι» σ' ένα σενάριο γραμμένο από σιδηροδρομικό που πέθανε λίγο μετά το τέλος των γυρισμάτων της ταινίας -ο πρωτότυπος τίτλος «The Navigators» ήταν η ονομασία που έδιναν το 19ο αιώνα οι Ιρλανδοί εργάτες στους σιδηροδρόμους, αναφορά στις μεσαιωνικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε. Ο Πολ, ο Μικ και η παρέα τους εργάζονται εδώ και χρόνια στη συντήρηση των βρετανικών σιδηροδρόμων. Ωσπου, το 1995, με την ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων οι συνθήκες εργασίας αλλάζουν, ορισμένοι εργάτες αναγκάζονται να αποχωρήσουν παίρνοντας μικρή αποζημίωση, ενώ όσοι δέχονται να παραμείνουν αφήνονται σχεδόν απροστάτευτοι, το σωματείο χάνει την ισχύ του, οι κανόνες ασφαλείας τηρούνται ολοένα και λιγότερο, ενώ προσλαμβάνονται ανειδίκευτοι εργάτες και οι δουλειές γίνονται πρόχειρα. Ολα για χάρη ενός μεγαλύτερου κέρδους. Πολύ σύντομα η ιδιωτικοποίηση αρχίζει να δείχνει το αληθινό, απάνθρωπο πρόσωπό της, επηρεάζοντας την ιδιωτική ζωή των εργατών, καταστρέφοντας τις σχέσεις αλληλεγγύης ανάμεσά τους και οδηγώντας σε τραγικά αποτελέσματα.
Ο Λόουτς ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο ως μέλος όμως μιας συγκεκριμένης κοινωνίας: είτε αυτός είναι εργάτης, είτε μετανάστης, είτε αγωνιστής της ελευθερίας είτε απλός υπάλληλος. Εκείνο που γι' αυτόν έχει σημασία είναι η καθημερινή ζωή του και πώς αυτή επηρεάζεται από τη δουλειά του και τους ανθρώπους γύρω του. Ανθρώπους που αποτελούν την κοινωνία, που ακολουθούν τις συμβάσεις αλλά και τα συμφέροντά της (ουσιαστικά οικονομικά), καθορίζοντας την τύχη του κάθε μέλους της. Η ιδιωτικοποίηση, που έγινε από την κυβέρνηση της κυρίας Θάτσερ, έδωσε στον Λόουτς την ευκαιρία να φέρει στην επιφάνεια την παράλογη λογική μιας ελεύθερης αγοράς που, τελικά, όχι μόνο δεν απέδωσε τα αναμενόμενα κέρδη αλλά οδήγησε τον εργάτη σε αδιέξοδο. Χωρίς προσπάθεια διδακτικότητας, χρησιμοποιώντας, στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, τη μορφή της κωμωδίας, για να μας αποκαλύψει τη γελοιότητα και τον παραλογισμό μιας τέτοιας πολιτικής, ο Λόουτς δεν διστάζει ν' αλλάξει την κατάλληλη στιγμή, και με άνεση, το στιλ του, για να μας δείξει την τραγική πλευρά της πολιτικής αυτής, με τις απολύσεις, τους εκτροχιασμούς τρένων, με νεκρούς και τραυματίες, και άλλα «ατυχήματα» που, ορισμένες φορές, αναγκάζουν τους εργάτες να μετατραπούν σε εγκληματίες. Μια ταινία-μαρτυρία μιας συγκεκριμένης εποχής και μιας καταδικαστέας κοινωνικής πολιτικής που αγνοεί το άτομο για χάρη του κέρδους...
Τη συγκεκριμένη ταινία του Μίκαελ Χάνεκε, δεν την είδα παρότι είχα τη δυνατότητα εν όψει της προβολής της Πέμπτης, στο υπόγειο του ΤΕΙ Αρχιτεκτονικής Τοπίου. Τα στοιχεία για αυτήν προέρχονται από κείμενο του Σταύρου Γανώτη στο myfilm.gr.Μια ψυχολογική σπουδή για δυνατά νεύρα, μια παραβολή πάνω στην επιφανειακή ψυχρότητα και ηθική της κοινωνίας. Η Isabelle Huppert αναπτύσσει δεξιοτεχνικά ένα πολυδιάστατο χαρακτήρα, στον οποίο η ψυχασθένεια είναι απόρροια των εμπειριών της και των καταπιέσεων - κάτι παράλληλο με τον Anthony Perkins στο Ψυχώ - ενώ όταν της δίνεται η τελευταία, λόγω ηλικίας, ευκαιρία για αγάπη προτιμά να την αναλώσει εξωτερικεύοντας αυτό που αποτελεί τη συναισθηματική πλευρά του χαρακτήρα της και δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια άρρωστη ψυχοσύνθεση. Η επιφανειακή της στρυφνότητα λειτουργεί τελικά ως άμυνα στην κοινωνία και ως προσωπείο αρχέγονου δυνάστη που κρύβει τις αδυναμίες του.
Ο εκρηκτικός και προκλητικός Michael Haneke δημιουργεί μια κλασική ταινία, εξαπολύοντας τη σινεφιλική του κουλτούρα, «ζωγραφίζοντας» τα πλάνα του, χρησιμοποιώντας ακόμα και τη δύναμη της κλασικής μουσικής και σαν μέντορας-δυνάστης εκμεταλλεύεται το άριστο καστ ηθοποιών του για τις δικές του άρρωστες μα τόσο σινεφιλικά γοητευτικές προθέσεις. Μεγάλο βραβείο της επιτροπής και διχασμός του κοινού στις Κάνες, όπου, επιπρόσθετα, η εκπληκτική Huppert βραβεύτηκε δίκαια για την επίπονη ερμηνεία της.
Πρωταγωνιστούν:
Isabelle Huppert ... Erika Kohut
Χώρα παραγωγής
ΑΥΣΤΡΙΑ, ΓΑΛΛΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΠΟΛΩΝΙΑ
Γλώσσα
ΓΑΛΛΙΚΑ
Διάρκεια
131'
«Και τώρα που τα φώτα της παράστασης έσβησαν και η αυλαία έχει πια πέσει, ήρθε η ώρα να μιλήσω εγώ. Με τον τρόπο που εγώ θέλω. Για το τι έγινε, τι παιχνίδια θεωρώ ότι παίχτηκαν στην πλάτη μου, αλλά και πέρα από εμένα, γι’αυτά που θα πρέπει πια να αφορούν τον κάθε νοήμονα άνθρωπο στον ελλαδικό χώρο». Με αυτό τον τρόπο ξεκινά η επιστολή που έστειλε στην «Ελευθεροτυπία» η 27χρονη Γερμανίδα Fee Marie Meyer που βρέθηκε μπλεγμένη στο φιάσκο της ΕΛΑΣ την περασμένη εβδομάδα.
Η επιστολή της 27χρονης Γερμανίδας Fee Μarie Μeyer έχει ως εξής:
«Όσον αφορά στην «υπόθεσή» μου: είμαι πια αρκετά σίγουρη ότι από τη στιγμή που τα στοιχεία μου έγιναν γνωστά στα τσακάλια της αντιτρομοκρατικής, βεβαίως απόλυτα δικαιολογημένα – καταλαβαίνετε, ήπια ποτό με τους λάθος ανθρώπους – το έργο ήταν προδιαγεγραμμένο. Πόσο μάλλον όταν goooglαραν το επίθετό μου (σαν να λέμε Παπαδόπουλος στην Ελλάδα) και – φαντάζεστε τι χαρά – ανακάλυψαν το πλούσιο «οικογενειακό» μου ιστορικό. Δεν είχε σημασία το διαφορετικό όνομα του πατέρα μου – άλλωστε «αυτές πάνε όλες με όλους»- ούτε η διαφορετική ημερομηνία γέννησης της μητέρας μου.
Παρασκευή 15.00 έγινε η απαγωγή μου, την ώρα που έβγαινα από το σπίτι μου για να πάω στο φροντιστήριο που διδάσκω. Τουλάχιστον δέκα άτομα με κουκούλες, αφού μου φόρεσαν κι εμένα κουκούλα, με πήγαν στο 12ο όροφο της ΓΑΔΑ χωρίς να μου πουν ούτε μια λέξη. Εκεί αφού με ανέκριναν έξι άτομα, μου έδειξαν μια φωτογραφία όπου βρισκόμουν εγώ και ο φίλος και σύντροφός μου Χρήστος Πολίτης. Με ρώτησαν αν τον γνωρίζω και μόλις τους απάντησα θετικά, ότι είναι ένας ακόμα που έχετε στείλει φυλακή άδικα, ο επικεφαλής διέταξε βαρύγδουπα «κανονικά, πάμε τις διαδικασίες». Με έγδυσαν, μου έκλεψαν το φανελάκι και τις κάλτσες μου, εννοείτε ότι δεν μου είχαν πει καν γιατί κατηγορούμαι και εννοείται ότι καμία σημασία δεν έδιναν στο αίτημά μου για δικηγόρο».
Έχει σημασία η ώρα, γιατί ήδη στις 17.00, δύο μόλις ώρες αργότερα, είχε γίνει γνωστή η όλη ιστορία των υποτιθέμενων γονιών μου.
Έτσι, εξηγείται πολύ καλά, γιατί ενώ αντιστεκόμουνα στη φωτογράφηση, με τραβούσαν από τα κινητά τους τηλέφωνα, για να κλέψουν μια εικόνα. Διαφορετικά το καυτό τους θέμα δεν θα πουλούσε τόσο...
Χρόνια τώρα ξέρουμε πώς λειτουργούν αυτοί οι σαθροί ως το κόκκαλο μηχανισμοί, γνωρίζουμε ότι άλλοτε οι ρουφιανοδημοσιογράφοι (με λιγοστές αλλά σημαντικές εξαιρέσεις) είναι τα φερέφωνα της αστυνομίας και άλλοτε οι εντολείς τους. Έτοιμοι να κομματιάσουν οποιαδήποτε ζωή πετάξουν στα δόντια τους, έτοιμοι να κατασπαράξουν αλήθειες για να ξεράσουν ψέματα. Σιχαμένοι...
Αυτό που δεν είχα φανταστεί, τουλάχιστον προσωπικά, ως σήμερα είναι ο απροκάλυπτος τρόπος με τον οποίο αυτό συμβαίνει στο εδώ και το τώρα.
Όταν το φιάσκο είχε αρχίσει να γίνεται ξεκάθαρο, κι ενώ εγώ δεν γνώριζα τίποτα απ’όλα τα αίσχη που είχαν δει το φως της δημοσιότητας, με κάλεσε στο γραφείο του ένας υπεύθυνος για τη «διεθνή τρομοκρατία». Άρχισε να μου κάνει «φιλική κουβεντούλα» σε σχέση με το πότε ακριβώς σκοτώθηκε ο πατέρας μου σε συμπλοκή! Πραγματικά, μου έπεσε το σαγόνι στο πάτωμα, ιδιαίτερα όταν μειδιώντας πρόσθεσε ότι «καλά, εμένα πιο πολύ η μητέρα σου με το διεθνές ένταλμα σύλληψης με ενδιαφέρει»...Μόνο που δεν με κατηγόρησε, εν τέλει για υπόθαλψη εγκληματία, αφού δεν δήλωσα εξ αρχής τα πατρώνυμα των γονιών μου...
Βέβαια, έκανα αρκετά. Όπως είπε και η εισαγγελέας, «κατέσχεσαν πολλά, ασυνήθιστα πολλά» πράγματα από το σπίτι μου... βούρτσες, ρούχα, οδοντόβουρτσες, μαξιλαροθήκες και... έντυπα. Έντυπα που με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύουν ότι είμαι αναρχική, κάτι που δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να κρατήσω μυστικό, άρα – όπως εύγλωττα διατύπωσε αυτή η μορφωμένη κυρία – και τρομοκράτης, αφήνοντας ανοιχτό, μέχρι να γίνει το συμβούλιο, ακόμη και το ενδεχόμενο της στέρησης της ελευθερίας μου!
Αν θέλει να με φυλακίσει γι’ αυτό, ναι, είμαι ένοχη, και πάντα θα είμαι. Αιτούμαι όμως δημόσια και σοβαρά, να αλλάξει το κατηγορητήριό μου. Ας γραφούν οι αληθινές κατηγορίες να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Να μπει στη θέση των κατηγοριών – είναι αναρχική και διαβάζει έντυπα. Έχει σχέσεις με πολλούς ακόμη αγωνιζόμενους ανθρώπους και είναι περήφανη γι’ αυτό.
Fee Marie Meyer»
p { margin-bottom: 0.21cm; }Το φίλμ του Patxi Amezcua το είδα πριν από δύο μήνες περίπου στο σπίτι, σε μια βραδιά Παρασκευής κατά την οποία ούτε προτάσεις εξόδου υπήρχαν αλλά και το τηλεοπτικό πρόγραμμα της βραδιάς ήταν “βράσε όρυζα”.
Η σύνοψη της ταινίας σε υποψιάζει για μια ταινία με στοιχεία αστυνομικής περιπέτειας και ανάλογη εξέλιξη γύρω από παραβατικούς χαρακτήρες και στην περίπτωση μας, ακόμα πιο παραβατικούς μπάτσους – διώκτες(;) τους.
Το "δόλωμα" του σκηνοθέτη είναι η παρουσίαση της σκοτεινής πλευράς της Βαρκελώνης – της σύγχρονης Μέκκας των Πολιτισμών – και σεναριακά επιστρατεύονται τα μέλη δύο “προβληματικών” ως προς τη σύνθεση τους, οικογενειών της πόλης.
Από τη μία πλευρά η Κέι (Aida Folch) η οποία περνάει την μετεφηβεία της εγκλωβισμένη στην προσπάθεια να αποτρεπει την τάση του πατέρα της στην χαρτοπαιξία και σε μικροαπατεωνίες, ενώ την ίδια ώρα βγάζει τα προς το ζην, επικινδύνως, δηλαδή μέσω μικροκλοπών και μικροκόλπων.
Από την άλλη ο Αμπέλ (Francesc Garrido) είναι μια χαρακτηριστική καταλανική φάτσα, με προιστορία στο “ευγενές” άθλημα της πυγμαχίας, ο οποίος όμως έχοντας αποσυρθεί από την ενεργό δράση από πολλά χρόνια πριν, βρήκε απασχόληση στην είσπραξη οφειλών από κακοπληρωτες για λογαριασμό της γραβατομαφίας της πόλης. Ζώντας μαζί με τους γονείς του και τον επτάχρονο γιο του, προσπαθεί να ξορκίσει το χαμό της γυναίκας του και να ισορροπήσει στα δύσκολα χρόνια της μέσης ηλικίας.
Μία τσάντα με διαμάντια που φτάνει ως προϊόν κλεπταποδοχής στον πατέρα της Κέι (Manuel Moron), θέτει σε ισχύ το μεγάλο κόλπο για την τριάδα των πρωταγωνιστών, το οποίο όμως για να επιτευχθεί πρέπει να περάσει μια σειρά από διόλου ευκαταφρόνητα εμπόδια, όπως π.χ. Οι διεφθαρμένοι μπάτσοι της Βαρκελώνης σε συνδυασμό με τις δολοπλοκίες στους κόλπους της μαφίας.
Από τη στιγμή της γνωριμίας τους μέχρι το φινάλε της ταινίας, η πλοκή είναι πολύ ενδιαφέρουσα και κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή, ενώ παράλληλα με την πλούσια δράση και τις ανατροπές, εξελίσσεται και η σχέση της Κέι και του Άμπελ...
Ταινία καταγραφής μια σκοτεινής πραγματικότητας, χωρίς πολιτικό μήνυμα, αλλά με πολλά κινηματογραφικά χαρίσματα που την καθιστούν μια απολαυστική για όλη την οικογένεια, (ειδικά αν λείπει από αυτή η μητέρα;Ρ).
Ο Patxi Amezcua είναι περισσότερο γνωστός ως σεναριογράφος και το "25 kilates" στα καταλανικά, ήταν η πρώτη σκηνοθετικά μεγάλου μήκους ταινία του. Προηγούμενη σκηνοθετική του απόπειρα η ταινία μικρού μήκους “Mus” (2003). Πέρσι υπέγραψε το σενάριο της ταινίας “Bruc, la llegenda” μαζί με τον Jordi Gasull, η οποία προβάλλεται από τις 22 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους.
Το “25 καράτια” ως ταινία ένα οκτώ με άριστα το δέκα το αξίζει και με το παραπάνω!
Αφού υποδεχτήκαµε και τον, επί της ουσίας πρωθυπουργό της χώρας, επικεφαλής του ΔΝΤ σοσιαλιστή – του ιδίου είδους µε αυτόν που βιώνουµε - αβίωτα εδώ και δεκατέσσερις µήνες – κ. Ντοµινίκ Στρος Καν, θα πορευθούµε “εν ειρήνη” µέχρι τις γιορτές, µε µοναδική παρένθεση τη γενική απεργία της 15ης Δεκεµβρίου και µε πιθανολογούµενο “µποναµά” νέους φόρους ή ότι άλλο εµπνευστεί ο “τσάρος” της οικονοµίας κ. Παπακωνσταντίνου για να διαψεύσει εκ νέου τον εαυτό του...
Ας δούµε λοιπόν τι µας µένει, ως “περίσσευµα αγάπης” για το πολιτικό και οικονοµικό κατεστηµένο της χώρας, µέχρι το τέλος του σωτηρίου έτους 2010 - έτους σωτηρίας του έθνους µας από την πρώτη µετά το 1897 χρεωκοπία και απάντησης οριστικής στο προεκλογικό δίληµµα “σοσιαλισµός ή βαρβαρότητα;” - και τι µας περιµένει την επόµενη ακόµα πιο δύσκολη χρονιά, το 2011.
Δώρα Χριστουγέννων – για όσους θα πάρουν - µειωµένα σε ποσοστά ακόµα και 70%, γεγονός που συνεπάγεται ότι η οικονοµική ανάσα στην αγορά φέτος θα είναι αντίστοιχη µιας ανάσας κολυµβητή σε 50άρι ελεύθερο. Αν υπήρχε µια ελπίδα να κινηθεί η αγορά µε χρήµα, από τον επιχειρηµατικό κόσµο και τους ελεύθερους επαγγελµατίες αυτή εξανεµίστηκε µε την αποστολή των σηµειωµάτων περαίωσης σε δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις και επαγγελµατίες από τις αρχές Νοεµβρίου.
Περαίωση σηµαίνει βεβαίως γερές προκαταβολές αυτό το διάστηµα – περαιώνεται η διαδικασία αποδοχής της περαίωσης στις 28/12 – και εξίσου γερές δόσεις τους επόµενους µήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων, παραδοσιακά, η αγορά ασθµαίνει...
Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό το χρήµα που θα κινηθεί αυτές τις γιορτές στην αγορά, θα είναι πολύ περιορισµένο σε σχέση µε προηγούµενα χρόνια. Η “ραχοκοκκαλιά” της οικονοµίας, οι µικροµεσαίες επιχειρήσεις θα µπούνε στο νέο έτος, µε χειρότερους όρους από ποτέ.
Μια αγορά ασφυκτικά φορολογηµένη, πολίτες µε µειωµένα εισοδήµατα, τόσο λόγω των περικοπών, όσο και λόγω των αυξήσεων στους έµµεσους φόρους, µια “απίθανη” αναπτυξιακή πολιτική του τύπου fast – track και η συλλογική φοβία της κοινωνίας µπροστά στο νέο εθνικό στόχο, της επιµήκυνσης του χρόνου αποπληρωµής του χρέους.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης που ζήσαµε στο 2010, θα οξυνθεί και θα απειλήσει ακόµα περισσότερους συνανθρώπους µας. Το 2011 είναι η χρονιά της άδειας κατσαρόλας για την Ελλάδα.
Αν οι κατσαρόλες θα κλαίνε µε τα τηγάνια και τα µπρίκια σε κάθε κουζίνα ή θα διαδηλώνουν έξω από τράπεζες και Υπουργεία, τη συνοδεία κουτάλων που ποτέ δε βουτήχτηκαν στον κρατικό κορβανά, δεν µπορώ να κάνω πρόβλεψη. Αστάθµητος παράγοντας δεν είµαστε εµείς, είναι αυτοί που θα κάνουν την αρχή...
Κείμενο γραμμένο στις 8/12/2010
|
Hellas Blogs: Kilkis Blogs (Κιλκίς) Pireas Blogs (Πειραιάς) Trikala Blogs (Τρίκαλα) Grevena Blogs (Γρεβενά) Naxos Blogs (Νάξος) Lefkada Blogs (Λευκάδα) |
