Πήγαμε λοιπόν στο τυπογραφείο να δώσουμε την εκτύπωση για τα προσκλητήρια.
Ήρθανε τα καινούρια σχέδια, ξεχωρίσαμε κάποια που μας άρεσαν και ήρθε η ώρα του κειμένου.
Είχα ετοιμάσει κάποιο κείμενο - φυσικά χιουμοριστικό, είναι το μόνο που μπορεί να σώσει την κατάσταση...
Και η κοπελιά που έπαιρνε την παραγγελία λίγο έλειψε να πέσει από την καρέκλα της.
Ήθελε να κάνουμε διπλό προσκλητήριο - από τη μια πλευρά η πρόσκληση για το γάμο, από την άλλη για τη βάφτιση. Της έδειξα τη μαγική φράση "μαζί με το ένα θα κάνουμε και το άλλο" και λίγο πήγε η καρδιά της στη θέση της.
Μετά κολλήσαμε στο "οι οικογένειες". Μα πρέπει να μπουν οπωσδήποτε τα ονόματα, να ψελλίζει. Είμαστε ήδη οικογένεια, χρυσή μου, εμείς το διοργανώνουμε, όχι οι γονείς μας - είμαι σίγουρη ότι δεν την πείσαμε.
Και το όνομα του νονού; Πρέπει κι αυτό να μπει, το βάζουμε πάντα. Ναι, χρυσή μου, άμα το ξέρεις. Συνήθως θα μου πεις, πρώτα βρίσκεις νονό και μετά κανονίζεις. Εμείς τα κάνουμε όλα ανάποδα. Δηλαδή, είχαμε νονούς αλλά τους χάσαμε στην πορεία. Συνεχίζουμε να ελπίζουμε ότι κάτι θα γίνει, έστω τελευταία στιγμή.
Φυσικά άλλαξε τη διατύπωση για το τραπέζι. "Δεξίωση θα βάλω". Δεξίωση σε ταβέρνα; Ναι, δεξίωση λέγεται άμα τους καλείς μετά τα μυστήρια - την έβαλε κι αυτή τη λέξη στην πρόσκληση.
Και τελευταία η λίστα γάμου. Παρόλες τις προσπάθειες να την πείσω ότι ναι, αυτοί που έχουνε φτιάξει ήδη το σπιτάκι τους μπορούν να γράφουν αριθμό λογαριασμό αντί για μαγαζί με κουταλοπίρουνα, δεν την έπεισα. Θα γράψω σκέτο τον αριθμό λογαριασμού, να επιμένει. Αχ, δύσκολη η τυπογραφία σήμερα...
Περισσότερα... »
