Περισσότερα... »
skip to content
Drama Blogs » Μικρόπολη Δράμας Η Φωνή του Μενοικίου | |||
|
Όλα τα blogs του νομού Δράμας με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! *ΝΕΟΣ* αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
10023 άρθρα από 45 πηγές
Aa - Zz
(553)
Αα - Ωω
(9470)
«Τα προβλήματα των δημοτών δεν έχουν καμία σχέση με τα κόμματα, είναι κοινά για όλους. Επομένως, ο κομματισμός επί της ουσίας δεν υπάρχει στην παράταξη μας»




Οπως αναφέρεται απο τους κατοίκους της Μικρόπολης ο χώρος αυτός κατοικήθηκε από κάποιον πρόσφυγα ονόματι Λεχωνίτης ο οποίος υπηρετούσε ως αστυνομικός στη Μικρόπολη όπου και παντρεύτηκε γυναίκα απο το χωριό μας .Μετά την έναρξη του Δευτέρου πογκοσμίου πολέμου έφυγε στην πατρίδα του τον Βόλο, όπου και ξαναγύρισε ώς απλός πολίτης. Αυτός πρώτος καλιεργούσε το μέρος ,και ζούσε από την παραγωγή του. Ο ίδιος διαμόρφωσε το χώρο και έκανε τις πρώτες πρόχειρες εγκαταστάσεις όπου και διέμενε αλλά και φιλοξενούσε οσους τον επισκεπτόταν. Έζησε ως τα βαθιά γεράματα και κανείς δεν γνωρίζει όταν εγκατέλειψε το βουνό σε ποιά περιοχή εγκαταστάθηκε. Αργότερα μετά την αναχώρηση του, άρχισε ο χώρος να γίνεται επισκέψιμος και να διαμένουν για λίγο καιρό κάτοικοι του χωριού μας. Εμείς γνωρίζαμε το χώρο {λεχωνίτη} απο μικρά παιδιά διότι εκεί πηγαίναμε και μαζεύαμε κάστανα και τα ψήναμε στη φωτιά με τις γνωστές μπουρλιές. Σήμερα ο χώρος έχει πλήρως ανακαινισθεί και έχουν γίνει συγχρονες εγκαταστάσεις απο τον Δήμο Προσοτσάνης και το Δασαρχείο Δράμας και όσοι επιθυμούν μπορούν να διανυκτερεύουν .Θεωρείται ως μοναδικό μνημείο της φύσης στο Μενίκοιο όρος και προστατεύεται απο το πρόγραμμα NATURA 2000. Επισκέπτες απο όλα τα μέρη της Ελλάδος έρχονται για να απολαύσουν τις ομορφιές των καστανιών. Επίσης γίνεται η γιορτή Κάστανου κάθε χρόνο τον Οκτώβριο μήνα. Ανήμερα της Παναγιάς 15 Αυγούστου στο ομώνυμο εξωκλήσι που υπάρχει γίνεται παράκληση και συρρέει πλήθος κόσμου για να προσευχηθούν και να απολαύσουν το τοπίο .Στις υπάρχουσες ψησταριές μπορούν οι επισκέπτες να ψήνουν διάφορα κρέατα. [mailto:nsmoloktos@yahoo.gr] . 



Ναι, είμαι πολύτεκνη μάνα και θέλω να με σέβεται η πατρίδα μου.Είμαι μητέρα 4 ανήλικων παιδιών και συνέχεια ακούω πολλά και διάφορα για το γεγονός ότι θελήσαμε με το σύζυγο μου να κάνουμε τέσσερα παιδιά όπως ..τηλεόραση δεν έχετε ? , εγώ μόνο στην ιδέα των τεσσάρων παιδιών τρελαίνομαι !, πως αντέχεις !Το τελευταίο που άκουσα είναι «εμείς θα πληρώνουμε για τα παιδιά που εσύ έκανες»?.Ένιωσα ότι ζω στον απόλυτο παραλογισμό και ο λόγος που γράφω αυτό το μήνυμα είναι ότι νιώθω πίκρα και οργή …Τι έγινε τελικά εμείς οι πολύτεκνοι είμαστε οι ηλίθιοι της πατρίδας? σοβαρά μιλάμε ? γιατί τέρμα τα «αστεία» περί αγαθιάρηδων που δεν έχουν τι να κάνουν από το να σπέρνουν παιδιά. Μιλούσαμε για δημογραφικό και ξαφνικά λύθηκε μπροστά στην σημερινή οικονομική κατάσταση και με όλα αυτές τις ελληνοποιήσεις ? Όταν αποφάσισα να κάνω οικογένεια σταμάτησα να εργάζομαι θέλοντας έτσι να αφοσιωθώ στο μεγαλύτερο για μένα δώρο που μου έδωσε ο Θεός, τα παιδιά μου.Τα πρώτα χρόνια, μου ήταν δύσκολο να πω ότι το επάγγελμα μου είναι τα οικιακά αλλά τώρα νιώθω περήφανη γιατί μεγαλώνω τα παιδιά μου. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου άνεργο γι’αυτό και δεν έχω κάρτα ανεργίας.Θεωρώ ότι μέσα σ αυτή την κοινωνία που δεν παράγει τίποτε ότι εγώ έκανα κάτι και κάνω κάτι, μεγαλώνω τα παιδιά μου. Δεν θα αφήσω κανένα να μου μειώνει αυτό που κάνω.Δεν σ αφήνω «κύριε» να λες ότι εσύ πληρώνεις για τα παιδιά μου γιατί δεν πληρώνεις αλλά εγώ πληρώνω για σένα.Δεν μου έδωσε ποτέ κανείς και δεν ζήτησα από κανένα έτσι μεγάλωσα, ναι είμαι Ελληνίδα. Δεν θα μιλήσω για όσους δεν σέβονται την πολυτεκνική μου ιδιότητα και όσους μέσα από το «σύστημα» απαξιώνουν αυτήν την ιδιότητα.Δεν έκανα παιδιά για να έχω ειδική μεταχείριση, ούτε για να «χωθώ κάπου».Ναι, είμαι πολύτεκνη μάνα και θέλω να με σέβεται η πατρίδα μου γιατί μεγαλώνω τέσσερα παιδιά με αξίες, με όνειρα, με στόχους . Κάποιοι θέλουν να μου τα στερήσουν και αυτά. Ναι, θέλω να μου φέρεστε με σεβασμό, να μου αφήσετε να έχω την αξιοπρέπεια να μεγαλώσω τα παιδιά μου ελεύθερα, στον εδαφικό χώρο που οι πρόγονοί μου με θυσίες μου χάρισαν, με το όνομα της περιοχής μου γιατί είμαι από την Μακεδονία και μόνο μια υπάρχει. Κάποιοι θέλουν να μου κλέψουν και το όνομα αυτό.Ναι, αφήστε μου το δικαίωμα όταν ο άντρας μου ασκεί ένα λειτούργημα να μπορώ να ΑΝΑΘΡΕΨΩ το παιδιά μου και μην του κόβετε το μισθό μέσα στα πλαίσια μιας ισοπεδωτικής πολιτικής που τελικά αγγίζει μόνο αυτούς που εργάζονται χωρίς να έχουν κλέψει ποτέ .Αντιλαμβάνεται κανείς ότι τελικά δεν παράγουμε τίποτα σαν έθνος , σαν λαός. Θάψαμε στο υπέρμετρο καταναλωτισμό και την εφήμερη καλοπέραση τα πάντα ακόμη και την ελπίδα που έρχεται με την γέννηση ενός παιδιού.Χάθηκε η αξιοπρέπεια, το φιλότιμο , ο σεβασμός στα όσια και τα ιερά.Χάθηκε η ταυτότητα του Έλληνα που τον έκανε αθάνατο στο πέρασμα των αιώνων. Χάθηκε η ελπίδα, τα όνειρα, η ιστορία, η περηφάνια, το μεράκι του, ο ενθουσιασμός του Έλληνα. Χάθηκε αλλά δεν πέθανε , το βλέπεις μέσα στα μάτια των παιδιών μας , στο χαμογελαστό πρόσωπό τους . Τα παιδιά είναι το μέλλον μας και σ αυτά πρέπει να επενδύσουμε . Ο ΑΓΩΝΑΣ ΑΡΧΙΣΕ. Στη στεριά δε ζει το ψάρι,ουδ' ανθός στην αμμουδιά και οι πολύτεκνες μανάδες δεν ζούνε δίχως την ελευθεριά. http ://nsmoloktos.wordpress.com |


KAI EPISIMA PLEON I DOXA MIKROPOLIS ANEVIKE KATIGORIA KIA APO TOU XRONOU THA AGONIZETE KAI PALI STIN A2 KATIGORIA DRAMAS!


Φέτος η Ημέρα του Θεού θα γιορταστεί την Πέμπτη 15 Μαίου με τη συμμετοχή του μουσικού σχήματος Σίρρις από τις Σέρρες, με μελωδίες και ακούσματα από όλη την Ελλάδα!Η Μ. Πέμπτη είναι η ημέρα του Μυστικού Δείπνου. Tο πρωί γίνεται η Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου και λέγεται για τους πιστούς ότι είναι καλό να λάβουν τη μέρα αυτή τη θεία κοινωνία. Από τη Μεγάλη Πέμπτη, αρχίζουν κυρίως τα πασχαλινά έθιμα. Από το πρωί οι γυναίκες καταγίνονται με το ζύμωμα. Ζυμώνουν τις κουλούρες της Λαμπρής με διάφορα μυρωδικά και τις στολίζουν με ξηρούς καρπούς και με στολίδια από ζυμάρι. Τα ονόματά τους ποικίλουν ανάλογα με το σχήμα που τους δίνουν. Λέγονται κουτσούνες, κουζουνάκια, κοφίνια, καλαθάκια, δοξάρια, αυγούλες, λαζαράκια. Στην Κορώνη, τις λαμπριάτικες κουτσούνες, τις ζυμώνουν με λάδι, μύγδαλα και γλυκάνισο. Βράζουν και δαφνόφυλλα και προσθέτουν το ζουμί για νοστιμάδα. Τις πλάθουν στρογγυλές σαν κουλούρες ή μακρουλές και τις περιπλέκουν μέσα σε ζυμάρι. Βάζουν στη μέση το κόκκινο αυγό και τη στολίζουν με αγκιναρίτσες, πουλάκια, αμύγδαλα και σουσάμι.
Το βάψιμο των αυγών γίνεται με ορισμένη εθιμοτυπία. Σε πολλά μέρη, είναι συγκεκριμένος ο αριθμός αυγών που θα βάψουν και οι τρόποι και τα μέσα βαφής που θα χρησιμοποιήσουν. Σε ορισμένες περιοχές διατηρούν και κάποιες δεισιδαιμονίες: " πχ το δοχείο όπου βάφουν τα αυγά, πρέπει να είναι καινούριο, τη βαφή δεν την βγάζουν από το σπίτι, ούτε επιτρέπεται να τη χύσουν " 'Αλλοτε γυναίκες και άντρες ασχολούνταν με το γράψιμο ή το κέντημα των αυγών. Δηλαδή ζωγράφιζαν πάνω στα αυγά με λιωμένο κερί, πουλιά ή διάφορα άλλα σχήματα. Τα κορίτσια βάζουν στα αυγά και φτερά από χαρτί χρωματιστό, τους βάζουν ουρά, μύτη από ζυμάρι σαν πουλί και το κρεμούν από την οροφή. Το αυγό, που περικλείνει μέσα του μια ζωή, έχει μια δύναμη, που σύμφωνα με μια παλιά αντίληψη, μεταδίδεται σε ανθρώπους, ζώα και φυτά. Την έννοια αυτή έχουν και τα πασχαλινά αυγά, των οποίων η δύναμη ενισχύεται και από κάποια άλλα στοιχεία. Για παράδειγμα, όλα τα κόκκινα αυγά, δεν έχουν την ίδια χάρη. " Θαυμαστές ιδιότητες, έχει κυρίως το αυγό της Παναγίας, το πρώτο αυγό που θα βάψουν και θα το βάλουν στο εικονοστάσι του σπιτιού " Με το αυγό της Παναγίας, οι γυναίκες σταυρώνουν τα παιδιά ενώ μερικές φορές το αυγό έχει και κάποιες ανατρεπτικές ιδιότητες. Όπως για παράδειγμα, αν το αυγό είναι τριών χρόνων και τοποθετηθεί στην κοιλιά εγκύου γυναίκας ή ζώου, αποτρέπεται το ενδεχόμενο αποβολής " Στα χωριά της Καρδίτσας, πιστεύουν ότι το πασχαλινό αυγό έχει θεραπευτικές ικανότητες. Λένε μάλιστα ότι όσοι έχουν αιματώδη στίγματα στο ασπράδι των ματιών τους και σπάσουν το φυλαγμένο από πέρσι πασχαλινό αυγό και βάλλουν επάνω τον κρόκο, θα βρουν τη γιατρειά τους. Εξαιρετικές ιδιότητες έχουν και τα ευαγγελισμένα αυγά, εκείνα δηλαδή που στέλνονται στην εκκλησία για να λειτουργηθούν. Στη Σινώπη, βάφονται τόσα αυγά όσα τα άτομα του σπιτιού και ένα της Παναγίας. Το βράδυ τα βάζουν σε ένα κουτάκι και τα πηγαίνουν στην Εκκλησία για να διαβαστούν. Τα τοποθετούν κάτω από την Αγία Τράπεζα και τα αφήνουν εκεί έως την Ανάσταση. Τα τσόφλια αυτών των αυγών, τα βάζουν στις ρίζες των δέντρων για να πιάσουν όλοι οι καρποί. Στον ίδιο σκοπό, αποβλέπει και το έθιμο των χωρικών της Δυτικής Μακεδονίας, όπου το αυγό που θα πρωτοβάψουν τη Μεγάλη Τετάρτη τα μεσάνυχτα, (γιατί τότε βάφονται τα αυγά) θα ταφεί στην πρώτη αυλακιά του χωραφιού, εκεί ακριβώς όπου θα πρωταρχίσει το αλέτρι. Αυτό γίνεται για να βλαστήσει ο σπόρος με τη ζωτική δύναμη που έχει μέσα του το αυγό. Η σύμπτωση ασκεί πάντα ιδιαίτερη γοητεία στο πνεύμα του λαού. Έτσι όσα αυγά, γεννήσουν οι κότες τη Μεγάλη Πέμπτη, έχουν εξαιρετικά θαυμαστές ιδιότητες και αποτρέπουν κάθε κακό. Στο Σοποτό τωνΚαλαβρύτων, τα αυγά που γεννιούνται τη Μ. Πέμπτη, τα πηγαίνουν στην Εκκλησία την ίδια μέρα, και αφού διαβαστούν, τα θάβουν πάλι την ίδια μέρα σταυρωτά στο αμπέλι για να μην το τρώει το σκαθάρι ή για να μην πέσει χαλάζι. Στην Κορώνη, τα φυλάνε στο σπίτι και τα τρώνε όποτε τους πονάει ο λαιμός, γιατί πιστεύουν ότι κάνουν πολύ καλό. ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΩΝ ΑΥΓΩΝ
Για μερικούς βάφονται κόκκινα σε ανάμνηση του χυμένου αίματος του Χριστού. Για άλλους το κόκκινο χρώμα είναι έκφραση χαράς για το ευτυχισμένο γεγονός της Ανάστασης του Κυρίου και συνάμα μέσο αποτρεπτικό κάθε κακού. Αξίζει να αναφερθεί ότι χρωματιστά, κυρίως κόκκινα αυγά, μνημονεύονται στην Κίνα, για γιορταστικούς σκοπούς τον 5ο αιώνα και στην Αίγυπτο το 10ο αιώνα. Το 17ο αιώνα τα βρίσκουμε τόσο στους Χριστιανούς όσο και στους Μωαμεθανούς (Μεσοποταμία, Συρία). Μερικοί υποθέτουν ότι τα κόκκινα αυγά του Πάσχα, διαδόθηκαν στην Ευρώπη, την Ασία και την Κίνα από ένα έθιμο των Καλανδών. Αλλοι θεωρούν αρχική κοιτίδα τους την Αίγυπτο. Την ίδια σημασία έχει και η ανάρτηση κόκκινων υφασμάτων από τα παράθυρα την Μεγάλη Πέμπτη. Στη Μεσημβρία την Κόκκινη Πέμπτη, βάφουν κόκκινα τα αυγά αλλά και ένα πανί. Το κρεμούν έξω από ένα παράθυρο για 40 μέρες. Το πανί αυτό, ονομάζεται κοκκινοπεμπτιάτικο. Στην Κίο, το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης, πριν την ανατολή του Ηλίου σηκωνόταν η νοικοκυρά και κρεμούσε σε ένα από τα ανατολικά παράθυρα του σπιτιού ένα κόκκινο πανί για να το δει ο ήλιος. Στην Καστοριά, απλώνουν στα παράθυρα κόκκινες βελέντζες και κόκκινα μαντήλια. Τη Μεγάλη Πέμπτη, όταν τη Νύχτα διαβάζονται τα δώδεκα Ευαγγέλια και γίνεται η τελετή της Σταύρωσης του Χριστού, η συγκίνηση της λαϊκής ψυχής για το θείο δράμα κορυφώνεται. Σε πολλά μέρη γυναίκες και κορίτσια, διανυκτερεύουν στην εκκλησία, "φυλάγουν και μοιρολογούν το Χριστό" όπως συνηθίζουν να κάνουν για κάθε αγαπημένο τους νεκρό. Η εξαιρετική ιερότητα των όσων τελούνται στις λειτουργίες της Μ. Πέμπτης και της Μ. Παρασκευής, προσδίδει κατά τη λαϊκή πίστη, σε όλα τα αντικείμενα της λατρείας, (ύψωμα, λάδι, λουλούδια, κεριά) ξεχωριστή θεία δύναμη. Έτσι, το ύψωμα της Μεγάλης Πέμπτης, οι γυναίκες σε πολλά μέρη της εβδομάδας, το βάζουν σε ένα σακουλάκι που έχει μέσα λουλούδια και το φυλάγουν πίσω από τα εικονίσματα για θεραπευτικές χρήσεις. Στη Ζάκυνθο, επτά αγνές παρθένες, καθαρίζουν το σιτάρι ανά κόκκο, το πλένουν και το απλώνουν στον ήλιο, το αλέθουν και το ζυμώνουν για να κατασκευάσουν λειτουργία. Εξίσου θαυμαστές ιδιότητες αποδίδουν και στα κεριά που ανάβουν, όταν διαβάζονται τα Δώδεκα Ευαγγέλια. Σε πολλά μέρη το κερί αυτό, που μένει άκαυτο, το φυλάνε για φυλαχτό και όταν μπουμπουνίζει το χειμώνα και βρέχει δυνατά, το ανάβουν για να μην πέσει αστροπελέκι. Η νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης, θεωρείται κυρίως από τις γυναίκες, ως η ιδανικότερη στιγμή για τον αγιασμό ειδών καθημερινής χρήσης, για την τέλεση μαγγανειών για την αποτροπή ασθενειών και για την παρασκευή φυλαχτών. Σε πολλές περιοχές, κάθε οικογένεια φέρνει στην Εκκλησία ψωμί, αλάτι, αυγά και νερό σε φιάλη για να αγιαστούν. Στη Λήμνο, στην ανάγνωση των Δώδεκα Ευαγγελίων, οι πιστοί τοποθετούν κάτω από την Αγια Τράπεζα μπουκάλια με νερό και τα παίρνουν μόνο τη Λαμπρή. Πλένουν τους ασθενείς με αυτό το νερό και τους σαραντίζουν, δηλαδή τους ραντίζουν 40 φορές με ένα κλωνί βασιλικό. Το ίδιο κάνουν και στα ζώα. Στα Κούρεντα, τα κορίτσια στην εκκλησία γνέθουν νήματα, διαφόρων χρωμάτων τα οποία δένονται στα κουδούνια των ζώων για να είναι καλά. Τα κόκκινα τα κρατούν και αν τα πρόβατα αρρωστήσουν τους τρυπούν τα αυτιά και περνούν το κόκκινο νήμα για να γιατρευτούν. Στην Αγιάσο Λέσβου, οι γυναίκες στα Δώδεκα Ευαγγέλια κάθε φορά που τέλειωνε ένα Ευαγγέλιο, έφτιαχναν με το κερί ένα σταυρό. Μάζευαν 12 σταυρούς και τους κολλούσαν στις γωνίες του σπιτιού για να ψοφήσουν οι ψύλλοι και οι κοριοί. Υπάρχει η κοινή αντίληψη ότι οι ψυχές των νεκρών την Μ. Πέμπτη, όταν ο Σωτήρας κατεβαίνει στον Αδη, λυτρώνονται και ξανασαίνουν. Για αυτό και οι συγγενείς τους την ημέρα αυτή, ή τις επόμενες, επισκέπτονται τα νεκροταφεία και αφήνουν πάνω στους τάφους προσφορές ή μοιράζουν στη μνήμη τους τροφές. Στο Λοζέτσι της Ηπείρου, τη Μεγάλη Πέμπτη, κάνουν ύψωμα, βράζουν σιτάρι και το πηγαίνουν στην Εκκλησία. Ο παπάς κάνει συλλείτουργο και μνημονεύει τις ψυχές. Στη Ρόδο, τη Μεγάλη Πέμπτη, στα Δώδεκα Ευαγγέλια, ανάβονται φωτιές με χοντρούς κορμούς πεύκων, στις οποίες τα παιδιά πηδούν και καίνε το Μάρτη τους. Στις Μέτρες της Θράκης τα παιδιά κάνουν το ομοίωμα του Ιούδα και το περιφέρουν στα σπίτια, ζητώντας καψίδια. Κάθε νοικοκυρά δίδει κλαδιά αμπελιού, λινάτσα ή περιχύνει στο ομοίωμα πετρέλαιο. Τα παιδιά σηκώνουν τον Ιούδα και τραγουδούν: " Ράτσα Κεράτς-α/ δως μια κληματσίδα/ να κάψουμε τον Οβριγιό/πόχει πολλή κασίδα/ οβριγιός φορεί φτερό/ στο κεφάλι τ΄το ξερό " Το ομοίωμα καίγεται την επομένη στον Επιτάφιο. Μόλις ξημερώσει κρεμούν ένα κόκκινο ύφασμα στο ανατολικό παράθυρο του σπιτιού για να το δει ο ήλιος. Στη Μονή της Πάτμου, το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης, γίνεται στο ύπαιθρο αναπαράσταση του ιερού νιπτήρα και της προσευχής του Κυρίου στο Όρος των Ελαιών. Το βράδυ, την ώρα της ανάγνωσης των Δώδεκα Ευαγγελίων, ανάβουν φωτιά, απομίμηση της φωτιάς στην αυλή του Καϊάφα, όπου ήταν παρών ο Απόστολος Πέτρος. Η τάση του λαού να μιμείται τα θεία Πάθη είναι έκδηλη. Στις Κυδωνίες οι πιο θρήσκοι, τρώνε μια φορά τη μέρα, μόνο το μεσημέρι, γιατί μια φορά έγινε ο Μυστικός Δείπνος. Στην Θράκη, την Κόκκινη Πέμπτη και τις δυο επόμενες, δεν πλένονται ούτε απλώνονται ρούχα, διότι καταστρέφονται τα αμπέλια και τα σπαρτά. allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"> |



Κυριακή των Βαϊων (Βαϊοφόρος)
Μεγάλη Τετάρτη


Μεγάλη Παρασκεύη
Μεγάλο Σάββατο
Μεγάλη Κυριακή ή Κυριακή του Πάσχα ή Λαμπρή ή Πασχαλιά










Η μαρτυρία του στρατιώτη που οδηγούσε το τανκ, που παραβίασε την καγκελόπορτα του Πολυτεχνείου.
«Την ηµέρα εκείνη ήµουν υπηρεσία. Στο στρατό είχα δέκα µήνες. Ήµουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισµένων, στο Γουδί. Τότε οι “μαυροσκούφηδες” ήταν σώµα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, µπήκαµε επιφυλακή. “Οι κομµουνιστές...
καίνε την Αθήνα”, µας έλεγαν κι εµείς τους πιστεύαµε. Θυµάµαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαµε στα κρυφά το σταθµό του Πολυτεχνείου. “Παλιοκουµούνια, θα καλοπεράσετε!” λέγαµε.
Μισή ώρα µετά τα µεσάνυχτα της 16ης Νοεµβρίου η ίλη µου πήρε εντολή να ετοιµαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά µας άρµατα, κάτι γαλλικά ΑΜΧ30. Εγώ ήµουν οδηγός στο πρώτο άρµα που βγήκε στο δρόµο. [Στο ίδιο άρµα βρίσκονταν ο αξιωµατικός Μιχάλης Γουνελάς, ως επικεφαλής, ο ανθυπασπιστής Λάµπρος Κωνσταντέλλος, ως οδηγός εδάφους, ο λοχίας Στέλιος Εµβαλωµένος και ο Γιάννης Τίρπας.]
Στη 1.15' το πρωί της 17ης Νοεµβρίου φτάσαµε στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Κηφισίας. Λίγο αργότερα διασχίζαµε την Αλεξάνδρας, όταν στο ύψος του ΙΚΑ, στη στάση Σόνια, σταµατήσαµε, γιατί ο δρόµος ήταν κλειστός. Υπήρχαν οδοφράγµατα, φωτιές και ακινητοποιηµένα λεωφορεία. Με διάφορες µανούβρες αριστερά δεξιά, µπρος πίσω, άνοιξα το δρόµο και προχωρήσαµε. Όταν φτάσαµε στη διασταύρωση της λεωφόρου Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, µας έδωσαν εντολή να σταµατήσουµε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, µείναµε περίπου µία ώρα. Ο κόσµος θυµάµαι ότι µας φώναζε: “Είµαστε αδέρφια, είµαστε αδέρφια”. Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα!
Μας είπαν να πάµε κοντά στο Πολυτεχνείο, αλλά όχι µπροστά στην πόρτα. Αυτό κάναµε. Σταµατήσαµε λίγα µέτρα πιο πέρα.
Φτάνοντας µπροστά στην πόρτα έστριψα το άρµα προς το Πολυτεχνείο, µε γυρισµένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυµάµαι ότι σηκώθηκα από τη θέση µου κι εγώ και το άλλο πλήρωµα. Δεκάδες φοιτητές κρέµονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Έδειχναν πανικόβλητοι. Κι εγώ, να σκεφτείς, ότι τους έβλεπα σαν µαµούνια, που ήθελα να τα φάω!
Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρµατος και µου λέει: “Θα µπούµε µέσα, θα ρίξουµε την πύλη. Ετοιµάσου!” Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγµατα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρµατος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα σταµάτησα. Σταµάτησα σκόπιµα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισµα οι φοιτητές, τροµαγµένοι, έφυγαν προς τα πίσω. Αν έµπαινα µε ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτοµα, που εκείνη τη στιγµή ήταν κρεµασµένα στα κάγκελα.
Η καγκελόπορτα έπεσε αµέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθµευµένο το Μερσεντές, το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. Η αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνοµικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα κι εγώ από το άρµα και µπήκα στο χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα µπορούσε όµως και να υπάρχουν νεκροί.
Αστυνοµικοί κυνηγούσαν και χτυπούσαν τους φοιτητές όπου τους έβρισκαν.
Αν δεν ήταν οι λοκατζήδες να τους σταµατήσουν -θυµάµαι ότι πολλές φορές πιάστηκαν στα χέρια µαζί τους-, δεν ξέρω κι εγώ τι θα γινόταν.
Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολλοί χτυπηµένοι, θυµάµαι ότι είδα πολλούς τραυµατίες, ενώ τρεις τέσσερις ήταν σωριασµένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγµή ένας φοιτητής όρµησε καταπάνω µου και µου είπε: “Τι κατάλαβες τώρα που µπήκες;” Αφήνιασα. Έβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: “Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, µη σε καθαρίσω”. Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγµή... Αν έλεγε µια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήµουν. Ένας φασίστας.
Όπως περνούσαν οι φοιτητές, θυµάµαι ότι έριχναν µέσα στο τανκς πακέτα τσιγάρα και ό,τι προµήθειες είχαν µαζί τους. Όταν γυρίσαµε στο Γουδί, το άρµα έµοιαζε µε περίπτερο. Όσο σκέφτοµαι ότι οι φοιτητές µάς έδιναν σάντουιτς και τσιγάρα, µετά απ' όσα τους κάναµε... Δεν µπορώ να το συγχωρέσω αυτό το πράγµα στον εαυτό µου. Σκέφτοµαι τι πήγα κι έκανα!...
Όταν γυρίσαµε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Οι στρατιωτικοί µού έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόµουν ότι ήµουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι µεγάλο. [...]
Στο µεροκάµατο η ζωή µου άλλαξε 180 µοίρες. Έκανα όποια δουλειά µπορείς να φανταστείς. Εργάτης κατάλαβα ότι δεν µπορώ να έχω τα ίδια αιτήµατα µε τους εργοδότες. Εµένα, που µου έµαθαν να µισώ τους κοµουνιστές, ψήφισα δύο φορές ΚΚΕ!
Στη δουλειά, πριν από χρόνια, κάποιος άκουσε πώς µε λένε και ρώτησε αν έχω κάποια σχέση µε τον “πορτάκια”, όπως είπε, του Πολυτεχνείου. “Ξάδερφός µου είναι, µακρινός. Σκοτώθηκε σε τροχαίο”, απάντησα. Είµαι ένας άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ είκοσι χρονών. Ο έφεδρος στρατιώτης Α. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο! Οι φίλοι µου δεν ξέρουν ποιος είµαι, ούτε κανείς στη γειτονιά. Μόνο η γυναίκα µου το ξέρει. Της το είπα ύστερα από χρόνια. Στα παιδιά µου δεν το είπα ακόµα.
Ντρέποµαι γι' αυτό που ήµουν, γι' αυτό που έκανα. Στη θέση µου θα µπορούσε να βρεθεί ο καθένας, έφεδρος στρατιώτης ήµουν άλλωστε. Δε µε απαλλάσσει όµως αυτό. Μέχρι που µπήκα µέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής µου.
Είχαν µεγάλη ψυχή. Ήταν παλικάρια. Δεν ξέρω αν έχει νόηµα, αλλά θα ήθελα να τους πω µια µεγάλη συγνώµη…»
Τα κάστανα
Από την Κούλα Καρνετσή
Καιρό τώρα ήθελα να γράψω για τα αμπέλια μας, για τα κρασιά, τα ούζα και τα ρετσέλια.
Οι μέρες όμως πέρασαν και με πρόλαβαν τα κάστανα.
Ας είναι…θα γράψω μια άλλη φορά για τα σταφύλια και ας πέρασε λίγο ο καιρός τους.
Τώρα, είδα την ανακοίνωση του πολιτιστικού συλλόγου για την γιορτή του κάστανου και σκίρτησε η ψυχή μου.
Νάτες πάλι οι αναμνήσεις, σαν τα ξεραμένα φύλλα της καστανιάς που τα φυσάει ο αέρας και τα ανακατώνει, μια μπρος, μια πίσω, μια πάνω, μια κάτω. Και γω, να γυρνάω μια πίσω και μια μπρος, πότε πιο παλιά και πότε πιο πρόσφατα. Όλα μπερδεμένα, ένας αχταρμάς της μνήμης και της ζήσης με εικόνες τόσο ζωντανές, τόσο ωραίες και τόσο γεμάτες από ομορφιά και συναισθήματα.
Όσο μεγαλώνω, τόσο ο νους μου γυρνάει στα παλιά και όλο και περισσότερο θέλω να τα θυμάμαι και να τα εξιστορώ.
Παραμυθάς δεν είμαι, ούτε την δυνατότητα έχω να πλάθω ιστορίες, μα όλα αυτά που από παιδί στον μαχαλά μου έχω ζήσει, θέλω να τα ιστορώ, να τα θυμάμαι και να τα θυμίζω, σε όλους αυτούς που ζήσανε τα ίδια με μένα πράγματα, που είδαν τις ίδιες εικόνες, μυρίσανε τις ίδιες μυρουδιές, ακούσανε τους ίδιους ήχους, περπάτησαν στους ίδιους δρόμους, στα ίδια σοκάκια, στα ίδια πανέμορφα καλντερίμια, που τώρα πια τα σκέπασε το τσιμέντο.
Θυμάμαι… τότε που ήμασταν μικρά, που το μάζεμα των καρυδιών και των καστανών, ήταν ένα πανηγύρι για μας.
Με τα τσουβαλάκια στην πλάτη, δεμένα με σχοινιά, στις δύο κάτω άκρες, με ένα κάστανο σε κάθε γωνία, για να στερεωθεί ο κόμπος και περασμένα στους ώμους, ανηφορίζαμε τα μονοπάτια, μαζί με του μεγάλους, γιατί μόνοι μας δεν τολμούσαμε, παιδιά πράμα, να ανεβούμε στο βουνό.
Μόνο στις κοντινές καστανιές πηγαίναμε μόνοι μας, στο ΄΄Μόμινγκροπι΄΄, μετά τον Αη Γιώργη και στις ΄΄καπίνες.΄΄
Εκεί, δεν είχαμε φόβο. Εκδρομή το είχαμε, αφού και για παιχνίδι ακόμα, πολλές φορές βρισκόμασταν κατά κει. Τα μέρη, οι χωματόδρομοι, τα δένδρα, όλα γνωστά.
Ξέραμε ποια καστανιά είχε μεγάλα κάστανα, ποια είχε μικρά, ποια είχε τα πιο γλυκά και πιο νόστιμα. Αγώνα δρόμου κάναμε, ποιος θα προλάβει να πιάσει την καλύτερη.
Σακούλες νάιλον, δεν είχαμε τότε για το μάζεμα. Όλοι όμως είχαμε ένα μπακιράκι στο χέρι, ή ένα κουτί τενεκεδένιο, με ένα σύρμα για χερούλι, τυλιγμένο και στριφτό, που τόχε περάσει και τόχε στερεώσει ο μπαμπάς μας, από δυό τρύπες.
Πηγαίναμε λοιπόν,>. Ούτε στο δάσος, ούτε στο βουνό, ούτε στις καστανιές. >!!! Αυτή ήταν η έκφραση που χρησιμοποιούσαμε.
Όλο το οδοιπορικό, οι ανηφόρες, οι κατηφόρες, το μάζεμα, οι παρέες, τα γέλια…όλα σε δυό λέξεις. >!
Ανηφορίζαμε για τα κάστανα, ξεκινώντας από τα πλατάνια, παρέες μεγάλες, όλο χαρά και γέλια, βαδίζαμε δίπλα από το κεμέρι, στην Αγία Μαρίνα, κατεβαίναμε το ρέμα, παίρναμε το μονοπάτι, ρέμα –ρέμα και μετά ανηφορίζαμε.
Πρώτη στάση, στου ΄΄Ναλμπάντη΄΄ την βρύση, για νερό και ξεκούραση. Τρώγαμε και λίγο ψωμοτύρι και μετά, πάλι την ανηφόρα. Και ήταν μεγάλη η ανηφόρα και δύσκολη, μέσα από μονοπάτια που διασχίζανε το δάσος, ανάμεσα από δένδρα και θάμνους, περπατώντας πάνω στα πεσμένα φύλλα που γλιστρούσαν.
Πέφταμε, σηκωνόμασταν, γλιστρούσαμε πίσω, μα εμείς εκεί…να φτάσουμε όσο γίνεται πιο ψηλά, στην καρδιά του δάσους για τα κάστανα. Αυτού του πανέμορφου δάσους, με τις υπεραιωνόβιες καστανιές, που όμοιό του, μόνο στο Πήλιο μπορεί κανείς να βρεί.
Όσο ανεβαίναμε, οι παρέες σκόρπιζαν, απλώνονταν σε όλο το δάσος.
Άλλοι στου ΄΄Νταγκούλι τσεσμέ΄΄ εκεί… στην βρύση, άλλοι στου ΄΄Παύλου΄΄, στον ΄΄Άγιο Πέτρο΄΄, στην ΄΄Πλατεία΄΄ και οι περισσότεροι στου ΄΄Λεχωνίτη΄΄, εκεί που τώρα βρίσκεται το καταφύγιο.
Με ένα ξύλο στο χέρι, σκαλίζαμε τα υγρά πεσμένα φύλλα για να ανακαλύψουμε τα κρυμμένα κάτω από αυτά κάστανα και η μυρουδιά της μούχλας και της υγρασίας από τα νεκατωμένα φύλλα, το υγρό χώμα και τα σαπισμένα κάστανα, περνούσε από την μύτη βαθειά μέσα στα πνευμόνια, μέσα στην καρδιά και άφηνε σφραγίδα ανεξίτηλη, βαθειά μέσα στο νου.
Καθόλου δεν μου άρεσε τότε, αυτή η μυρουδιά.
Πως γίνεται και τώρα, η ίδια μυρουδιά με ξετρελαίνει και όσο βαθιές παίρνω ανάσες, τόσο το σώμα μου ριγά ολόκληρο και τόσο τα μάτια μου βουρκώνουν από μόνα τους, δεν το καταλαβαίνω.
Η σφραγίδα του νου, είναι τελικά ανεξίτηλη!
Σκαλίζαμε και προχωρούσαμε, αλωνίζαμε στην κυριολεξία το δάσος, τρέχοντας από την μία καστανιά στην άλλη, σε ανηφόρες, σε ισιάδια, σε κατηφόρες απότομες και επικίνδυνες. Συναγωνισμός, για το ποιος θα μαζέψει τα περισσότερα, ποιος θα γεμίσει πρώτος το τσουβαλάκι του.
Δεν ξέρω πως τα κατάφερνα και ποτέ δεν μπόρεσα ,όχι απλώς να γεμίσω το τσουβαλάκι μου, αλλά ούτε στην μέση να το φτάσω.
Ίσως, γιατί έτρωγα πολύ ώρα, στο να ανοίγω τα ΄΄καπλιά΄΄ και να βγάζω από μέσα ολόφρεσκα και πολλές φορές πράσινα ακόμη τα κάστανα.
Με τα πόδια μου τα άνοιγα. Τα πατούσα γερά με τα παπούτσια μου και με το χέρι τα μάζευα, Τσιμπούσαν τόσο πολύ τα αγκάθια τους, που τα χεράκια μου μάτωναν, μα εγώ εκεί… Με μάγευε αυτή η διαδικασία. Σαν να ανακάλυπτα κάποιο θησαυρό κρυμμένο μέσα στα αγκάθια.
Το μεγάλο πανηγύρι βέβαια, στο γενικό μάζεμα γινόταν, τότε που δίνονταν ειδική άδεια, για όλο το χωριό.
Άνδρες, γυναίκες παιδιά, όλοι επί ποδός. Από νωρίς ξεκινούσαν με τα ζώα, όλοι οι κάτοικοι της Μικρόπολης αντάμα και ανέβαιναν στο βουνό. Οι άνδρες, με μεγάλα σαρίκια στα χέρια, τίναζαν τις καστανιές και οι υπόλοιποι μάζευαν. Δεν μάζευαν μόνο τα γυμνά κάστανα, μα μέσα σε κοφίνια, μάζευαν με τα καπλιά, να τάχουν για τον χειμώνα, για το παστάλι. Γιατί παστάλι, χωρίς κάστανα στην φωτιά, δεν γίνονταν.
Μέχρι τα Χριστούγεννα, κατάφερναν να τα διατηρήσουν. Μέσα στα αχούρια, βάζαν τα κοφίνια, τάβρεχαν κατά διαστήματα και έτσι τα διατηρούσαν.
Δεν γέμιζαν τα σπίτια μόνο με κάστανα. Με χίλια καλά γέμιζαν. Γιατί τα κάστανα ήταν είδος ανταλλάξιμο. Κάστανα έδινε η μαμά στον μανάβη, μήλα στάρκιν Βεροίας και αχλάδια έπαιρνε, πράσα και λάχανα από τον μπαξεβάνο, ψάρια από τον ψαρά και ότι άλλο καλό έφερναν οι γυρολόγοι.
Όλο το χωριό τούτες τις μέρες, μύριζε καμένο ξύλο και ψημένα κάστανα.
Κάθε χρόνο, ο μπαμπάς μου, άναβε φωτιά μεγάλη στην αυλή. Έβαζε δυό κοτρόνες για στήριγμα και πάνω τους, μια λαμαρίνα τρυπημένη με καρφί και εκεί έψηνε τα κάστανα. Τι μοσχοβολιά…και τι νοστιμιά!!!
Θυμάστε αλήθεια τις >;
Τα κάστανα περασμένα στο σύρμα και δεμένα σαν στεφάνι;
Μπουρλιές τα λέγαμε εμείς, αρμαθιές οι Θρακιώτες.
Όπως και να τα λέγαμε όμως, ήταν τα πιο νόστιμα ψημένα κάστανα.
Κάθε φορά ετοίμαζε ο μπαμπάς, μια μεγάλη, πραγματικά πολύ μεγάλη μπουρλιά και την έψηνε.
Τόκανε σε μας τα παιδιά του, κάθε χρόνο, όταν ήμασταν μικρά, μα και όταν μεγαλώσαμε.
Τόκανε και στα εγγόνια του όταν ήταν μικρά, συνέχισε όταν και αυτά μεγάλωσαν, μέχρι που έφυγε απ΄την ζωή και πήρε μαζί του και την μπουρλιά από την αυλή μας.
Κάτι σαν έθιμο πατροπαράδοτο, είχε καθιερωθεί το ψήσιμο στην αυλή μας, όπως και στις περισσότερες αυλές της Μικρόπολης.
Η γιορτή του κάστανου, είναι καινούργια γιορτή, των τελευταίων χρόνων.
Δεν έχει τις ρίζες της παλιές, μα πιστέψτε με, είναι πάρα πολύ όμορφη1
Φέτος ήταν όλα πανέμορφα.
Ο καιρός, σύμμαχος. Η μέρα καταπληκτική! Ούτε ήλιο, ούτε βροχή, λίγη συννεφιά μόνο και λίγη υγρασία. Έτσι όπως έπρεπε δηλαδή, για να νοιώσει κανείς και να αισθανθεί την μυρουδιά και την υγρασία του δάσους.
Ο κόσμος πολύς, τα χορευτικά παρόντα όπως πάντα και η χορωδία του πολιτιστικού, να γεμίζει με τραγούδια αγαπημένα το βουνό.
Τα καζάνια με την φασολάδα αχνιστή, ζέσταναν το πλήθος. Το κρασί άφθονο, κόκκινο, γλυκό, μεθυστικό και κάστανα…πολλά κάστανα…
Τσουβάλια, είχαν μαζέψει, τα παιδιά του πολιτιστικού και τάχαν έτοιμα.
Κάστανα ψητά, κάστανα βραστά, κάστανα σε μπουρλιές και αρμαθιές.
Παντού στημένες ψησταριές, με τις τρυπημένες λαμαρίνες για το ψήσιμο.
Χίλια ευχαριστώ τον κύριο Βαγγέλη τον Πεταλά, για τις δυο μπουρλιές που μου χάρισε.
Την μία την έψησα εκεί και την έφαγα. Την άλλη, στο σαλόνι μου την στόλισα.
Να την φυλάξω θέλω, μέχρι τα Χριστούγεννα.
Όσοι βρέθηκαν εκεί, χωριανοί και ξένοι, το καταφχαριστήθηκαν.
Οι ξένοι, αυτοί κυρίως που ήταν από άλλες πόλεις, έφυγαν ξετρελαμένοι.
Ξετρελαμένοι με το βουνό, ξετρελαμένοι με την μαγεία του δάσους, με τα κάστανα, με το κρασί , με τους ανθρώπους.
Μείναμε κατενθουσιασμένοι, περάσαμε υπέροχα.
Είναι πανέμορφα όλα εδώ πάνω. Δεν φανταζόμασταν τόση ομορφιά.
Θα ξανάρθουμε, είναι σίγουρο!>>
Το ευχόμαστε και τους περιμένουμε, με πιο πολύ κρασί και μια μπουρλιά μεγάλη να τους χαρίσουμε.
Η διοργάνωση άψογη από τα παιδιά του πολιτιστκού
Από βραδύς, είχαν ανέβει στο καταφύγιο. Έκαναν τις απαραίτητες προετοιμασίες και μετά πέρασαν από ότι έμαθα πολύ ωραία. Το καταχάρηκαν!!!
Μαζεμένοι γύρω από το μεγάλο τζάκι, έψησαν, έφαγαν, ήπιαν, κουβέντιασαν, γέλασαν.
Ζήλεψα πραγματικά όταν μου τάλεγαν. Πολύ θα τόθελα, νάμουνα στην ηλικία τους και νάμουνα μαζί τους.
Μπράβο παιδιά και του χρόνου!
Νάμαστε όλοι καλά και νανταμώσουμε στα κάστανα!!!
Καλό χειμώνα Μικροπολιώτες.
Κούλα Καρνετσή

Το έργο αφορά την ανάπτυξη ενός Ολοκληρωμένου Συστήματος Πυροπροστασίας στα όρια του όρους Μενοίκιου και δημιουργία των σχετικών εφαρμογών που στοχεύουν στην πρόληψη, τον έλεγχο και την καταστολή των δασικών πυρκαγιών.
Ανάμεσα στα παραδοτέα του έργου περιλαμβάνεται και η οργάνωση του υλικού σε μία διαδικτυακή πύλη, καθιστώντας το επισκέψιμο μέσα από το διαδίκτυο, και προσφέροντας υπηρεσίες στο Ν.Δ. Δράμας, στους ΟΤΑ της περιοχής, τους αρμόδιους φορείς για την διαχείριση φυσικών καταστροφών και τους δυνητικούς επισκέπτες της περιοχής:
Ο σύνδεσμος αυτός έχει ήδη αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Νομαρχιακού Διαμερίσματος Δράμας καθώς και σε αυτήν του Δήμου Προσοτσάνης ενώ αναμένεται να αναρτηθεί και στην ιστοσελίδα του Δήμου Κ. Νευροκοπίου.
Με εκτίμηση
Ζήσης Παπαδόπουλος
Οικονομολόγος, EBC
Γραφείο Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων
Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Δράμας
Διοικητήριο, Δράμα 661 00
| Τηλέφωνο: | +30 25210 32562 |
| Fax: | +30 25210 62323 |
| Σύζευξις: | +30 25213 51323 |


| Περιφέρεια Δράμας / Δήμοι / Δήμος Προσοτσάνης |
|---|
| Ωρα | Ενσωμάτωση | Εγγεγραμμένοι | Ψήφισαν | Εγκυρα | Ακυρα | Λευκά |
| Ωρα | Ενσωμάτωση | Εγγεγραμμένοι | Ψήφισαν | Εγκυρα | Ακυρα | Λευκά | |
| 4/10 23:41 | 32/32 / 100.00 % | 16,963 | 10,509 / 61.95 % | 10,223 | 231 / 2.20 % | 55 / 0.52 % |
| Κόμμα | Αποτελέσματα 2009 | Αποτελέσματα 2007 | ||
|---|---|---|---|---|
| Ποσοστό | Ψήφοι | Ποσοστό | Ψήφοι | |
Νέα Δημοκρατία | 46.18 % | 4,721 | 52.50 % | 5,705 |
ΠΑ.ΣΟ.Κ | 37.82 % | 3,866 | 35.11 % | 3,815 |
ΛΑ.Ο.Σ | 5.74 % | 587 | 3.52 % | 383 |
Κ.Κ.Ε. | 3.50 % | 358 | 4.30 % | 467 |
ΣΥ.ΡΙΖ.Α | 2.77 % | 283 | 2.65 % | 288 |
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ | 1.78 % | 182 | 0.67 % | 73 |
Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία (ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.) | 0.47 % | 48 | ||
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ | 0.44 % | 45 | 0.74 % | 80 |
Ενωση Κεντρώων | 0.30 % | 31 | 0.22 % | 24 |
Δημ. Βεργής ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ | 0.29 % | 30 | ||
Λαικός Σύνδεσμος - Χρυσή Αυγή | 0.22 % | 23 | ||
ΚΚΕ (μ-λ) | 0.12 % | 12 | 0.13 % | 14 |
ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ συνεχιστών του ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ | 0.12 % | 12 | ||
Δημοκρατικοί | 0.11 % | 11 | ||
ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ-ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΟ ΚΚΕ | 0.06 % | 6 | 0.12 % | 13 |
Ο.Α.Κ.Κ.Ε. Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ | 0.05 % | 5 | 0.05 % | 5 |
Εργατικό Επαναστικό Κόμμα | 0.03 % | 3 | ||
Φως. Αλήθεια. Δικαιοσύνη. | ||||
ΠΕΡΙΦ. ΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ (Π.Α.Α) | ||||
ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ | ||||
ΧΑΡΙΖΩ ΟΙΚΟΠΕΔΑ, ΧΑΡΙΖΩ ΧΡΕΗ, Παναγροτικό Εργατικό Κίνημα Ελλάδος (ΠΑΕΚΕ) | ||||
ΠΑΛΑΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ | ||||
Κ.Ο.Τ.Ε.Σ. Καπνιστικές Ομάδες για την Τέχνη και την Εικαστική Συγκρότηση |

Στους ήχους της γκάιντας του αρχαίου αυτού μουσικού οργάνου, παραδόθηκε η κοινότητα Ορεινής στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Καλέσματα 2009».
Πρόκειται για ένα μικρό ορεινό χωριό των Σερρών που βρίσκεται σε ύψος 900 μ. στους πρόποδες του Λαϊλιά.
Η γκάιντα είναι ένα μουσικό όργανο που συνδέεται άμεσα με την πολιτιστική παράδοση και την ιστορία της Ορεινής.
Λέγεται γκάιντα, γκάιδα, γάιδα, γάδα ή κάιντα. Φτιάχνεται σε διάφορα μεγέθη και αποτελείται από το ασκί, το επιστόμιο και δυο αυλούς. Χρησιμοποιείται σε πανηγύρια και διάφορες άλλες εκδηλώσεις, δίνοντας, με το χαρακτηριστικό ήχο της, ιδιαίτερο τόνο στα τραγούδια και τους χορούς. Οι γκαϊτατζήδες είναι λίγοι σήμερα και, κυρίως, μεγάλης ηλικίας. Η παράδοση όμως δεν έχει σβήσει.
Στην Ορεινή Σερρών ο 80χρονος σήμερα Βαγγέλης Μπουρβάνης αυτοδίδακτος κατασκευαστής γκάιντας, συνεχίζει να κατασκευάζει το περίφημο αυτό μουσικό όργανο και να το διδάσκει στα παιδιά του. «Το έμαθα από τους γονείς μου, εξηγεί, είναι δύσκολο όργανο και θέλει όχι μόνο τέχνη αλλά και πολύ μεράκι, πρέπει να το αγαπάς πολύ για να το μάθεις να... κελαηδά», λέει χαρακτηριστικά.
Στα προπολεμικά χρόνια χρησιμοποιούσαν, για την κατασκευή του, όταν το έβρισκαν, δέρμα γαϊδουριού λόγω του μεγέθους και της αντοχή του. Σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως δέρμα κατσίκας ή προβάτου.
Την παράδοση της κατασκευής γκάιντας συνεχίζει σήμερα στην Ορεινή ο 65χρονος Σταύρος Τράκας και ο 30χρονος μουσικός Ζαχαρίας Μπουρβάνης.
Σύμφωνα με τον κοινοτάρχη Ορεινής, Αθανάσιο Γάτσιο, τα «Καλέσματα 2009» που οργανώνονται στις 21 και 22 Αυγούστου 2009, ξεκινούν φέτος με τη φιλοδοξία να γίνουν θεσμός. «Συνδέουν την τοπική παράδοση με την παρουσία της γκάιντας σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και του κόσμου με τις διάφορες παραλλαγές και ονομασίες της», επισημαίνει ο κ. Γάτσιος.
Η εκδήλωση πλαισιώθηκε από παραδοσιακούς χορούς από το Folkloren Ancambbl “Gaytan” της Βουλγαρίας, τον Πολιτιστικό Σύλλογο Ντόπιων Ορεινής και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μικρόπολης Δράμας.

























Normal 0 21 false false false DE X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Normale Tabelle"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}
Normal 0 21 MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Normale Tabelle"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";}
Normal 0 21 MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Normale Tabelle"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";}
Μήνυμα από Ανώνυμο Επισκέπτη της σελίδας
Εχει ζεστη σημερα, ο ηλιος λαμπει. Δεν θελουμε να κανουμε μαθημα ,πρεπει να παμε εκδρομη οποσδηποτε.....εκδρομη θελουμε...εκδρομη θελουμε....μια φωνη βγαλμενη απο δεκαδες στοματα.Και μια αλλη φωνη μονη της, αλλα δυνατη και βροντερη να λεει ....το συνεφφακι θα μας πλακωσει .....δειχνοντας συναμμα με το δαχτυλο εναν ξεθωριασμενο ασπρο μικρο λεκε στον καταγαλανο ουρανο.
Τελικα περασε το δικο μας .Την εκδρομη θα την παμε. .
Δεν ασχοληθηκαμε με το που θα παμε. Ειναι δεδομενο.Στα πλατανια...
Εκει πηγαιναν οι παλαιοτεροι εκει παμε εμεις εκει θα συνεχισουν να πηγαινουν και οι νεωτεροι λες και το μερος αυτο το εφτιαξε ο Θεος , για να εχουμε να πηγαινουμε εμεις τις ημερησιες εκδρομες μας.Θα ξεκινησουμε απ το κατω σχολειο και θα ανηφορισουμε για τον προορισμο μας. .
Ο δρομος θα γεμισει απο παιδια,ο αερας απο φωνες και γελια.
Δεν θα αργησουμε να φτασουμε, δεν ειναι μακρια ,αλλα και να ηταν εμεις θα τρεχαμε για να φτασουμε γρηγορα να πιασουμε και κανενα καλο μερος για να παιξουμε.
Εγω σημερα το εβαλα σκοπο.Θα φτασω πρωτος και θα παω να πιασω εκεινο το μεγαλο γερικο πευκο που απ τα γεραματα
λες κι επαθε τριχοπτωση και πεφτουν οι φλουδες του .
Θα το πιασω μονο για μενα, αντε και για κανενα κολλητο μου για να μου το χρωσταει χαρη για την επομενη φορα.Θα μασω οσες πιο πολλες φλουδες μπορω και εννοειται τις μεγαλυτερες.
Μ αυτες θα φτιαξω βαρκουλες που θα επιπλεουν στο νερο, αλλες μεγαλες ,αλλες μικρες.
Καποιες θα ειναι κακομουτσουνες και στραβες καποιες θα φερνουν τουμπα μες το νερο, αλλα αυτες που θα πετυχουν θα ειναι σιγουρα οι καλυτερες απο ολο το σχολειο.
Και εγω θα το χω κρυφο καμαρι για την τεχνη μου στην γλυπτικη και θα νοιωθω σαν μικρος καραβοκυρης.
Μετα θα παιξω με τις πρασιναδες, θα βρω και ενα σημειο που εχει παχια και αφρατα βρυα και λειχηνες και θα τα ξεκολλησω απ την γη βαζοντας ενα μυτερο ξυλο απο κατω.
Θα προσπαθησω να βγαλω μεγαλες πλακες για να κανω μεγαλο σπιτακι.
Θα στησω ξυλα που εχουν πεσει απ το πλατανο, σταυρωτα και ορθια να γινουν σαν σκεπη και μετα θα βαλω αντι για κεραμμιδια την πρασιναδα.
Και θα αφησω το σπιτακι μου εκει να με περιμενει μεχρι την επομενη φορα που θα παω εκτος κι αν με προλαβει καποια δυνατη νεροποντη και μου το καταστρεψει.
Και μετα θα πεινασω.Αλλα τι θα φαω?Δεν εχω παρει τιποτε μαζι μου.Αλλωστε η εκδρομη δεν ηταν προγραμματισμενη.
Αλλα και να ηταν μηπως ειχαμε στο σπιτι κλαμπ-σαντουιτς η τοστ με ζαμπον και κασερι?
Ειχαμε ομως ψωμι που μοσχοβουσε κι ας ηταν και μπαγιατικο ειχαμε και τυρι και ντοματα.Θα μπορουσα να παρω αν το ηξερα.
Ακομη κι η μανα μου αν το ηξερε θα μ εστελνε να παρω αγοραστο ψωμι απ τον Γιωργο τον φουρναρη και λιγη μορταδελα απ τους Γρηγοραιους κι ας μην μας περισσευαν τα λεφτα.
Αλλα τωρα η πεινα μου κοβει την κοιλια και μια μυρωδια απο ψημμενο κρεας κανει τα σαλια μου να τρεχουν.
Περπατωντας ακολουθω την μυρωδια και βλεπω τον Αργυριου μπροστα σε μια μεγαλη ψηστιερα να ψηνει μπριζολες και λουκανικα.
Παραπερα βλεπω τους δασκαλους καθισμενους στο ´´κεντρο´´με τα ουζακια τους και τις μπυριτσες τους να περιμενουν το καλοψημενο κρεατακι Αυτοι ηταν αλλωστε προνομοιουχοι ,αυτοι ειχαν την δυνατοτητα πιο συχνα απο εμας να γευονται τα καλυτερα.
Κι εμεις τα παιδια λιγα μετρα παραπερα να τους ζηλευουμε που το μπορουν.Τι καλα να ηταν κι ο μπαμπας μου δασκαλος ελεγα!
Αχ και να ειχα ενα διφραγκο τωρα, και τι αξια ειχε το διφραγκο?Θα μπορουσα να αγορασω ενα σαντουιτς με πατατες τηγανητες και αν γινοταν θα το ετρωγα κρυφα και γρηγορα πρωτου με ρωτησουν τα αλλα παιδια: Να δαγκασω μια?Και εγω τι να ελεγα?Αν ελεγα δαγκα θα τελειωνε αμεσως αν ελεγα οχι θα τους λυπομουν και με τι μουτρα εγω στην επομενη εκδρομη θα τους ρωτουσα: Να δαγκασω μια? Αδικα ομως ονειρευομαι δεν εχω διφραγκο μαζι μου.
Ευτυχως ομως εδω κοντα, απεναντι απο το κατηχητικο μενει ο νονος μου που τωρα ειναι Παππας ο γνωστος σε ολους Παππαριστειδης.
Θα παω εκει και το ξερω μολις με δει θα μου δωσει μια φετα ψωμι αλλειμενη με μπολικη μαρμελαδα.
Και θα ειναι το καλυτερο γευμα μου.Και μετα θα παιξω μηλακια με τα αλλα παιδια στο ισιαδι που κανουν βολτα οι μεγαλοι το βραδυ.
Και μπορει να παιξω σχοινακι, κι ευχομαι να μην με ακουμπησει γρηγορα το σχοινι και χασω Και μετα δεν θα εχει με τι αλλο να παιξουμε και θα ερθει το μεσημερι η ωρα που θα φυγουμε.
Και θα κατηφορησουμε για τα σπιτια μας, με την ευχη να εχουν οι δασκαλοι συντομα ορεξη να μας ξαναπανε εκδρομη.
Να ειστε καλα ολοι, Μικροπολιωτες και Μικροπολιωτισσες απανταχου της γης και αν δεν κανω λαθος εχει ζεστη σημερα κι ο ηλιος λαμπει στον ουρανο.
Τι λετε δεν παμε μια εκδρομη στα πλατανια?
ΥΓ. Η εκδρομη που θα μου μεινει αξεχαστη ειναι οταν ο Διαβολακος πηρε ενα ταψι ψημενο κρεας (αλλωστε ειχανε κατσικια στο σπιτι τους) πηρε και ενα μπουκαλι ουζο και μαζι με τον Γιαννη τον Μπαταρια,και αλλους που δεν θυμαμαι τα ετσουξαν λιγακι ,κι ο Σταμπολης και ο Δημαριδης οι δασκαλοι μας απειλουσαν οτι δεν θα μας ξαναπανε εκδρομη.Συγνωμη για τα παρατσουκλια αλλα στην Μικροπολη οπως ειναι γνωστο το παρατσουκλι ειναι πιο χαρακτηριστικο απ το επιθετο και ετσι γνωριζομαστε ολοι.
ΑΝΩΝΥΜΟΣ 50/55
Normal 0 21 MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Normale Tabelle"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";}
Το παραπάνω κείμενο ήλθε με email στην Ιστοσελίδα και αναρτήθηκε όπως και όλα τα άλλα χωρίς καμία αλλαγή στο περιεχόμενο του.
Αγαπητέ Αποστολέα ..... Normal 0 21 MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Normale Tabelle"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} Normal 0 21 MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Normale Tabelle"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";}
θα χαρώ πολλή να έχω στο μέλλον ακόμη περισσότερες απο τις αναμνήσεις σου, σε ευχαριστώ απο Καρδιάς Γιαννης Μπάνιος
Πόσα δεν έχουν ειπωθεί, πόσα δεν έχουν γραφτεί για τα πανηγύρια στα χωριά.
Πόσες εκπομπές στην τηλεόραση, για την αναβίωση των παλιών πανηγυριών.
Τίποτα από όσα διαβάζω, βλέπω και ακούω δεν μ΄ αγγίζουν, γιατί απλά, τίποτα δεν μου θυμίζουν. Το δικό μας πανηγύρι, δεν είχε τίποτε από όλα αυτά.
Κάποτε στενοχωριόμουν, γιατί νόμιζα ότι εμείς στην Μικρόπολη, ήμασταν πίσω σε σχέση με τα άλλα χωριά. Ούτε κλαρίνα και βιολιά, είχαμε, ούτε κορίτσια με παραδοσιακές στολές να χορεύουν στην αυλή της εκκλησίας, όπως έβλεπα στην τηλεόραση.
Μέχρι που κατάλαβα, ότι το δικό μας πανηγύρι, ήταν πιο όμορφο από όλα αυτά που έβλεπα.
Το δικό μας πανηγύρι, ήταν γένους θηλυκού. Ήταν ΄΄η πανήγυρη.΄΄
Ήταν μια πανήγυρη με τσαντίρια πολλά, γεμάτα πραμάτειες, ήταν κούνιες βάρκες, ήταν παλάντζες, στημένες δίπλα από το μεγάλο πλατάνι, που γυρνούσαν γύρω γύρω και μας έφερναν ίλιγγο.
Ήταν τα μισόφραγκα, που μαζεύαμε κρυφά, για την μεγάλη γιορτή, ήταν τα καινούργια ρούχα και τα πέδιλα, που εκείνη την ημέρα πρώτη φορά φορούσαμε και οι κορδέλες, που σιδέρωνε και κολλάριζε η μαμά, για να τις δέσει φιόγκο στην κοτσίδα μας.
Ήταν τα καινούργια ρούχα που τα έμπειρα και επιδέξια χέρια της μεγάλης μοδίστρας, της κυρά Βάσως και αργότερα της Αρετής έραβαν, για να στολίσουν τις κοπέλες και τις νιόπαντρες, πρωτοφορεμένα την ημέρα εκείνη.
Ήταν η αναστάτωση της προσμονής, το πήγαινε έλα όταν ήμασταν μικρά, στα πλατάνια, μέρες πριν, για να δούμε αν ήρθαν οι πανηγυρτζήδες, αν στήνονταν οι κούνιες, αν καρφώνονταν οι πάσσαλοι για τα τσαντίρια.
Ήταν ο γύρος του θανάτου, με τον μοτοσικλετιστή να τρέχει με την μηχανή του πάνω στον στρογγυλό τοίχο, που έστηνε ο ίδιος και η κομμένη ανάσα των θεατών από τον φόβο της πτώσης και του θανάτου.
Ήταν το ούζο με το τζατζίκι και η μπύρα ΦΙΞ στα τραπεζάκια κάτω από τα δένδρα, στο εξοχικό κέντρο του μπαρμπα Νικόλα του Σμολοκτού και του Δημαρίδη.
Ήταν η φωνή του Καζαντζίδη που τραγουδούσε την Μαντουβάλα, ήταν τα ρεμπέτικα και το ΄΄ τρελέ τσιγγάνε για πού τραβάς ΄΄ που ακούγονταν από τα μεγάφωνα του πικ άπ με τα μικρά δισκάκια του μπαρμπα Νικόλα. Ήταν η Νίτσα Τσίτρα που ξετρέλαινε όλο το χωριό με την φωνή της.
Ήταν ο κόσμος που καθόταν στο γρασίδι, στην πλαγιά και παρακολουθούσε τις κοπέλες και τα παλικάρια του χωριού να κάνουν βόλτα και να ψάχνουν τους αγαπημένους τους, να φλερτάρουν και να ερωτεύονται, μα και τους νέους από τα γύρω χωριά να πειράζουν τα όμορφα κορίτσια της Μικρόπολης. Γιατί είχε πολύ όμορφα κορίτσια το χωριό.
Ήταν οι γαϊδουροδρομίες που στήθηκαν αργότερα και που τις πήραν μαζί τους τα γαϊδουράκια, που χάσανε τον δρόμο τους και δεν ξαναγύρισαν στην Μικρόπολη.
Ήταν…ήταν…και πόσα δεν ήταν…Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς.
Σήμερα, 1η Ιουλίου, έγινα πάλι παιδί. Τελικά έχουν δίκιο όσοι φιλοσοφούν και λένε ότι ποτέ δεν φεύγει αυτό το παιδί από μέσα μας. Μεγαλώνουμε, γερνάμε αλλά το παιδί είναι καλά φυλαγμένο και βγαίνει όποτε μπορεί. Αυτό παθαίνω κάθε φορά στην πανήγυρη, αυτό έπαθα και σήμερα που πήγαινα στα πλατάνια.
Άφησα το αυτοκίνητο μακριά, πριν του Γκόργκουλαϊ στου μπουρναλούκι το ρέμα. Ήθελα να περπατήσω όλο τον δρόμο και πολύ το φχαριστήθηκα.
Βέβαια δεν είχε χώμα όπως παλιά, ούτε σκόνη ούτε λάσπη. Άσφαλτος ήταν αλλά δεν πειράζει. Δεν λέρωσα και τα παπούτσια μου. Είχε όμως τα πεύκα, όπως παλιά και η μυρουδιά του πεύκου και του ρετσινιού, της ρίγανης, της μέντας και του θυμαριού, ήταν η ίδια. Μέχρι να φτάσω στα πλατάνια δηλαδή, γιατί εκεί οι μυρουδιές του ψημένου λουκάνικου, της πατάτας και του σουβλακίου, σκέπαζαν όλες τις άλλες.
Είχα μια χαρά όσο πλησίαζα, που δεν περιγράφεται.
Ήθελα να δω τα τσαντίρια, που άρχιζαν από χαμηλά, από την μεγάλη στροφή, στημένα με τους άσπρους μουσαμάδες και την λάμπα θυέλης Λούξ, να κρέμεται στην μέση και να φωτίζει τις πολύχρωμες πραμάτειες, που τόσο μας ξετρέλαιναν, τους πραματευτάδες με τις περίεργες φάτσες μέσα, που μου προκαλούσαν δέος για όλη αυτή την πραμάτεια που κουβαλούσαν μαζί τους και φόβο, που για έναν περίεργο και ανεξήγητο λόγο, μου προκαλούσαν τα πρόσωπά τους. Ίσως γιατί δεν μας άφηναν να αγγίξουμε όλα αυτά τα πολύχρωμα που βλέπαμε ,που τόσο πολύ ποθούσαμε, αλλά δεν μπορούσαμε να αποκτήσουμε.
Περπατούσα και είχα αποφασίσει και το τι θα αγόραζα.
Ένα δαχτυλίδι με καρδούλα κόκκινη θα το έπαιρνα οπωσδήποτε. Θα είχε και σε άλλα χρώματα τις καρδούλες, ροζ, κίτρινες, μωβ, μα εγώ την κόκκινη θα διάλεγα και είχα τον λόγο μου. Ήθελα να είναι ασορτί, δεμένη και σεταρισμένη με το κόκκινο λουστρίν τσαντάκι, πούχει χρυσό το κλιψαριστό του κούμπωμα. και χρυσή την αλυσίδα για το πέρασμα στον ώμο .
Πόσο με ξετρέλαιναν αυτά τα τσαντάκια, κρεμασμένα από ψηλά και αριστερά στο τσαντίρι. Θυμάμαι τόσο ζωντανά την θέση τους που δεν θα δυσκολευτώ καθόλου να τα βρω. Μήνες μάζευα τα μισόφραγκα, για να αγοράσω το κόκκινο τσαντάκι και να το κρεμάσω στον ώμο. Ίσως από τότε να μου έμεινε απωθημένο και εξακολουθώ να έχω μια αδυναμία στις μικρές κόκκινες τσάντες.
Τάχω τα λεφτά. Θα την πάρω οπωσδήποτε.
Στο διπλανό τσαντίρι, θα διάλεγα βραχιόλι. Ασημί, με δυό κεφάλια φιδιού στο τελείωμα, που κλίνει όσο θέλεις. Πολύ πρακτικό ήταν πάντα αυτό για μένα, γιατί το χεράκι μου ήταν τόσο λεπτό και αδύνατο, που μπορεί να το έχανα, αν δεν το έσφιγγα καλά. Και νύχια ψεύτικα, μανικιούρ σε κόκκινο χρώμα θα έπαιρνα. Όχι πολλά, ένα δύο μόνο, γιατί έτσι που είναι σαν δαχτυλήθρες με δυσκολεύουν λίγο στα δάχτυλα.
Σκουλαρίκια δεν θα αγόραζα, γιατί δεν είχα τρύπια αυτιά. Είχα, το ένα δηλαδή μόνο, αλλά και σ΄αυτό θα είχε κλείσει η τρύπα σίγουρα.
Όχι, μην φαντασθείτε ότι ήμουν τόσο μοντέρνα από τότε που ήμουνα παιδάκι, με ένα μόνο τρύπιο αυτί.
Η γιαγιά μου φταίει, η Μικρασιάτισα η Ευγενία, που με έβαλε κάτω μια μέρα, με μια χοντρή βελόνα στο χέρι και μεταξωτή μαύρη κλωστή, να μου τρυπήσει τα αυτιά.
Με παραμύθιαζε κάμποση ώρα, για το πόσο όμορφη θα ήμουν με σκουλαρίκια κρεμαστά, ενώ συγχρόνως έτριβε το αυτί μου με σπίρτο, ( οινόπνευμα μπλε δηλαδή ) μέχρι που χωρίς να το καταλάβω, πέρασε την βελόνα με την κλωστή. Πόνεσα είναι αλήθεια τόσο πολύ, που τόβαλα στα πόδια. Έτσι έμεινα με μια μαύρη κλωστή στο ένα μου αυτί για πολύ καιρό και ακόμη και όταν μεγάλωσα, δεν τόλμησα να τρυπήσω και το άλλο. Γι΄αυτό και έχω απορρίψει τα σκουλαρίκια. Δεν θα αγοράσω.
Θα προσπεράσω το τσαντίρι με τα πλαστικά παιχνίδια. Όλο αγόρια θα είναι εκεί που θα αγοράζουν τα πλαστικά τρακτεράκια, τα ανοιχτά χωρίς κουβούκλιο, με καρότσα, με ένα μπαρμπαδάκι για οδηγό στο κάθισμα και ένα τιμόνι που δεν θα στρίβει με τίποτε Και ΄΄κρακαλέκια΄΄ θα έχει εκεί, μα εμένα δεν μ΄αρέσουν. Αγορίστικα πράγματα.
Θα πάω όμως στο παραδίπλα τσαντίρι, σ΄αυτό που έχει διάφορα παράξενα και θα πάρω οπωσδήποτε ένα μεταλλικό πράσινο βατραχάκι, που κάνει ένα ωραίο θόρυβο όταν το παίζεις. Θα πονάει λίγο το μεγάλο μου δαχτυλάκι, όταν θα πατώ το έλασμα, αλλά δεν πειράζει. Όλα τα παιδιά θα έχουν από ένα, ας έχω και εγώ. Πριν ακόμη φτάσω ακούω το μεταλλικό κλικ-κλακ, κλικ κλακ από δεκάδες παιδιά που παίζουν.
Φέτος θα πάρω και κάτι ακόμη, που ποτέ δεν μπόρεσα να αγοράσω όσο ήμουνα μικρή.
Θα πάρω μια κούκλα με μαλλιά και ένα πλαστικό πράσινο φιδάκι, από αυτά που αγόραζαν τα αγόρια και τα πετούσαν στα πόδια μας να μας τρομάξουν. Εμείς, άλλοτε τρομάζαμε πραγματικά και τρέχαμε τσιρίζοντας, άλλοτε πάλι, επίτηδες το κάναμε, για να μας προσέξουν, ειδικά, όταν μεγαλώσαμε λίγο και άρχιζαν τα πρώτα φλέρτ.
Φλερτ με πράσινο φιδάκι, έχετε ξανακούσει;
Ε, λοιπόν σας πληροφορώ ότι ήταν πολύ ρομαντικό!
Αυτά… άλλα ψώνια δεν θα κάνω, γιατί θα βρω τις φιλενάδες μου και θα κουνηθούμε δυό φορές.
Πρώτα θα ανεβούμε στις βάρκες.
Αχ αυτές οι βάρκες! Τι χαρά ! ουρά περιμέναμε νάρθει η σειρά μας να κουνηθούμε.
Ακόμη έχω στα αυτιά μου τον ήχο από τα σταυρωτά σχοινιά που ακουμπούσαν μεταξύ τους όταν τα τραβούσαμε για να ανέβει η βάρκα ψηλά.
Θα ανέβω οπωσδήποτε. Κάποιον θα βρω και φέτος να μου κάνει παρέα, το ξέρω.
Αυτό που δεν ξέρω όμως, είναι αν θα αντέξω τον ξερό ξύλινο κρότο και το δυνατό τράνταγμα από το σανίδι που θα ανέβει με έναν μοχλό και θα ακουμπήσει βίαια η βάρκα πάνω του και θα σημάνει το τέλος χρόνου.
Δεν το άντεχα όταν ήμουνα μικρή, θα το αντέξω τώρα που τάχω και τα χρονάκια μου;
Βέβαια τότε, δεν το άντεχα, γιατί μου φαινόταν τόσο λίγος ο χρόνος! Ήθελα κι΄άλλο, αλλά δεν είχα άλλα λεφτά.
Τώρα που έχω τα λεφτά, δεν αντέχει το σώμα μου. Λίγο το αυχενικό, λίγο ο ίλιγγος, άστα…Παρ΄όλα αυτά, εγώ θα ανέβω στις βάρκες.
Μετά λέω να ανέβω στις παλάντζες. Στον μεγάλο γύρω, με τις κρεμαστές κούνιες, που όταν γυρνούσε, ανέβαιναν τόσο ψηλά και βλέπαμε γυρνώντας από κει πάνω , μια το χωριό, μια τον αη Γιώργη, μετά τους Αγίους Αναργύρους, την Αγία Μαρίνα, του Κεμέρι την γέφυρα, την κάτω συνοικία, την επάνω συνοικία και φτου και απ΄την αρχή. Πετούσαμε στον αέρα, πάνω από τον κόσμο που καθόταν στα τραπεζάκια του Σμολοκτού και του Δημαρίδη, πάνω από τους νέους που βολτάριζαν στον μεγάλο δρόμο, πάνω από τους καημούς, τους έρωτες, τα βάσανα, την φτώχεια και την ανέχεια, πάνω από τους μπαξέδες και τα καπνοχώραφα που μας περίμεναν την άλλη μέρα.
Πετούσαμε εκεί ψηλά και είμαστε τόσο ευτυχισμένοι…μα τόσο ευτυχισμένοι…
Επί τέλους, έφτασα. Τα πόδια μου όμως άρχισαν να κόβονται.
Όχι από κούραση, αλλά από το ξύπνημα, από το οδυνηρό πέρασμα από το όνειρο στην πραγματικότητα.
Εκεί, που άλλοτε ήταν στημένα τα τσαντίρια με τους πραματευτάδες, ήταν στημένες καντίνες και ο δρόμος γεμάτος με πλαστικές καρέκλες και τραπέζια. Δυό πάγκοι μέσα σ΄όλα αυτά με παιχνίδια της κακιάς ώρας, ένας πάγκος γεμάτος CD με σκυλάδικα παλαιότερης και νεότερης κυκλοφορίας, ένας πάγκος με κινέζικες ξύλινες κατασκευές και απομιμήσεις των Τοτέμ και δεν θα το πιστέψετε, μια αφίσα κρεμασμένη από πάνω του Bob Marley. Το κοίταγα άναυδη και δεν κρατήθηκα, έβαλα τα γέλια. Ο Bob Marley πρώτο πλάνο στην Μικρόπολη με τους παππούδες
και τις γιαγιάδες να περνούν και να τον κοιτούν περίεργα.
Είχε και έναν μικρό πάγκο πιο πέρα με κοσμήματα, στερεωμένα σε μπλέ τσόχινες θήκες.
Πλησίασα όλο λαχτάρα, αλλά ούτε δαχτυλίδια με καρδούλες βρήκα, ούτε βραχιολάκι φιδάκι και προπάντων ούτε τσαντούλα λουστρίν κόκκινη, με χρυσή αλυσίδα.
Ανηφόρισα με βήματα βαριά, γεμάτη απογοήτευση και έναν κόμπο να μου σφίγγει τον λαιμό . Ευτυχώς ήρθαν στα αυτιά μου μουσικές γνωστές και αγαπημένες. Κάτω από το μεγάλο πλατάνι, το μουσικό σχήμα Αιολία έπαιζε παραδοσιακή μουσική, και τα χορευτικά διαδέχονταν το ένα το άλλο.
Τα παιδιά του πολιτιστικού, πανταχού παρόντα έδιναν όπως πάντα ακούραστα, τον καλύτερό τους εαυτό για την επιτυχία του πανηγυριού.
Πανέμορφα όλα εδώ πάνω. Μούφτιαξαν την διάθεση.
Χόρεψαν πολύ όμορφα τα παιδιά από τον Νεροφράκτη, πανδαισία χρωμάτων , το χορευτικό του Βώλακα, που χόρευαν ξυπόλυτοι με τα πολύχρωμα τσουράπια.
> (πολύχρωμες κάλτσες) θυμήθηκα την γιαγιά μου την εντόπια, την Μαρίτσω να τραγουδάει.
Πανέμορφο το χορευτικό της Μικρόπολης, χόρεψε τόσο ωραία που μας συγκίνησε όλους.
Βγήκαν λεβέντικα και οι βλάχοι, οι Γραμουτσιάνοι της Προσοτσάνης, με τα φλάμπουρα, τραγούδησαν και χόρεψαν με την ψυχή τους.
Κάτι προσπαθούσα να θυμηθώ όταν άκουσα να τραγουδάνε τον ΄΄είσβορο΄΄, αλλά δεν ήξερα τι…
Το τραγούδι του γέρου Περτσεμλή, αναφώνησε η θεία μου δίπλα μου. Αυτός το τραγουδούσε. Και τότε, θυμήθηκα τον γέρο Περτσεμλή, τον βλάχο, που ζούσε στην γειτονιά μου που όλο τραγουδούσε και που εγώ τον είχα ξεχάσει.
Μπορεί φέτος η πανήγυρη να μην είχε όλα αυτά που περίμενα, ήταν όμως πολύ όμορφα και έτσι όπως ήταν.
Επί τέλους, το πανηγύρι μας έγινε ΄΄ ένα σύγχρονο παραδοσιακό πανηγύρι΄΄ όπως αυτά που έβλεπα και βλέπω στην τηλεόραση.
Με παραδοσιακές στολές, με όργανα παραδοσιακά και κοπέλες όμορφες να χορεύουν κάτω από το μεγάλο πλατάνι και ομολογώ ότι μου άρεσε πολύ.
Γειά σας Μικροπολιώτες.
Νάμαστε όλοι καλά και του χρόνου των Αγίων Αναργύρων , ν΄ανταμώσουμε όλοι στην Μικρόπολη. Τα πλατάνια θα είναι εκεί και θα μας περιμένουν, όπως θα μας περιμένουν και όλο το καλοκαίρι, πανύψηλα και καταπράσινα, να μας δροσίσουν κάτω από τον παχύ ίσκιο τους.
Κούλα Καρνετσή
Αγαπητέ μου Χρήστο Παπαιωάνου σ´ ευχαριστώ από καρδιάς για τον χρόνο που αφιέρωσες
γιά να ψάξεις στο αρχείο της Εφημερίδας Εθνος στην Αθήνα,
και να βρεις τελικά το φύλλο με την δημοσίευση της Εφημερίδας για τις Γαιδουροδρομίες .
Αγαπητοί μου φίλοι ανεβάζω σήμερα αυτές τις μοναδικές φωτογραφίες στην σελίδα και τις Αφιερώνω σε όλους αυτούς που με πολλή μεράκι οργάνωναν παλαιότερα τις Γαιδουροδρομίες την ημέρα της Πανήγυρης .Έτσι απλά για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι.
Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως θείοι θεράποντες, και ιατήρες βροτών, ανάργυρον βλύζετε, την θεραπείαν ημίν, Ανάργυροι ένδοξοι, όθεν τους προσιόντας, τη σεπτή υμών σκέπη, ρύσασθε νοσημάτων, και παθών ανιάτων, Κοσμά και Δαμιανέ, Ρώμης βλαστήματα.
Κοντάκιον. Ήχος β’.
Οι την χάριν λαβόντες των ιαμάτων, εφαπλούτε την ρώσιν τοις εν ανάγκαις, lατροί θαυματουργοί ένδοξοι, Αλλά τη ημών επισκέψει, και των πολεμίων τα θράση καταβάλλετε, τον κόσμον ιώμενοι εν τοις θαύμασι.
Κυριακή 30.06.2009 Εκδηλώσεις στα πλαίσια της Πανήγυρης .
Φωτογραφίες από την Σοφία Παπαδοπούλου
«ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ ΚΑΙ Ο ΚΟΥΤΣΟΣ ΠΡΑΜΑΤΕΥΤΗΣ»
ΜΙΑ ΠΑΙΔΙΚΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ Β.Δ.Β
Όπου και να βρίσκομαι τις μέρες της πανήγυρης του χωριού μας, ο νους μου βρίσκεται εκεί. Έτσι και σήμερα… Πολλές οι αναμνήσεις από το πανηγύρι, παιδικές και εφηβικές – από τα πρώτα μου κουζινικά με δυο τηγανιτά αβγά μάτια σαν αληθινά, ως τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Οι περισσότερες είναι γεμάτες χρώματα, διάλεξα όμως να μοιραστώ μαζί σας μια πιο «σκοτεινή», ίσως για να την ξορκίσω …
Ο ήλιος της πρώτης μέρας του Ιούλη είναι ζεστός και η ανηφόρα μοιάζει ατελείωτη για τα παιδικά μου πόδια.. Φοράω κόκκινο φουστάνι με τιράντες και τα καινούρια μου παπούτσια με στενεύουν λίγο… . Αφήνω πίσω μου τα τελευταία σπίτια του χωριού, προσπερνώ τα Πλατάνια .
Βαρβαρούλα γιατί είσαι μόνη σου;
Αγνοώ τις ερωτήσεις κάποιων μεγάλων που ξαποσταίνουν κάτω από τα δέντρα και συνεχίζω να ανεβαίνω το χωματόδρομο για τους Αγίους Αναργύρους .
Έχω λαχανιάσει και διψάω - τα παπούτσια μου σκονίζονται και κάθε τόσο σταματώ και τα καθαρίζω με το χέρι για να βεβαιωθώ ότι γυαλίζουν ακόμα - αλλά τίποτα δεν με νοιάζει τόσο όσο να φτάσω στο πανηγύρι. Άλλη μια στροφή κι έφτασα.
Σε λίγο θα δω τους πάγκους με τα παιχνίδια κι αυτό δίνει φτερά στα πόδια μου. Και τότε τον βλέπω, να κατεβαίνει αργά από τη στροφή , στηριγμένος στο ένα του πόδι και τις δυο ξύλινες πατερίτσες. Τα πόδια μου «κόβονται» μαζί με τα φτερά, κι ας είναι το δικό του πόδι που είναι το κομμένο…
Ξέρω ποιος είναι… Κάθε χρόνο έρχεται τέτοιες μέρες στο χωριό για το πανηγύρι κουβαλώντας στην πλάτη τη πραμάτεια του…
Και τα βράδια κοιμάται στο σπίτι μας, στο σπίτι του παππού μου του Νικόλα δηλαδή, κάτω από τη σκάλα που πάει στον επάνω όροφο…
Εκεί του έστρωσε κι εψές η γιαγιά μου. Βγήκα από το δωμάτιο του παππού να πάω για ύπνο επάνω και τον είδα που κοιμότανε με τα ρούχα, έχοντας πλάι του τις ξύλινες πατερίτσες και την πάνινη τσάντα με τις ολοκαίνουριες βελόνες για το μπούρλιασμα … ασημί και χρυσές..
Για μια στιγμή σκέφτηκα να ξανανοίξω την πόρτα και να μπω στο δωμάτιο, αλλά δεν ήθελα να καταλάβει ο παππούς ότι φοβάμαι να ανέβω τη σκάλα επειδή από κάτω κοιμόταν ο… κουτσός…. « Αφού είναι φίλος του παππού δεν μπορεί να είναι κακός», σκέφτηκα, και σήκωσα αποφασιστικά το πόδι μου προς το σκαλοπάτι μόνο για να παραμείνω ακούνητη στο ίδιο μέρος.
Και θα ήμουν ακόμα εκεί, αν δεν κατέβαινε ο αδερφός μου, που μόλις με είδε κατάλαβε και δεν έχασε την ευκαιρία να παίξει για λίγο με τον ανόητο φόβο μου, πριν με πιάσει προστατευτικά από το χέρι για να με πάει επάνω.
Οι πατερίτσες του κουτσού χορεύουν στο χωματόδρομο παρασέρνοντας και μερικές πέτρες στο ρυθμό τους , χορεύει και η καρδιά μου απ’ την τρομάρα… Απορώ, φοβάμαι, ντρέπομαι και λυπάμαι μαζί…
Απορώ με το διπλωμένο παντελόνι στη θέση του ποδιού του, φοβάμαι τις καλογυαλισμένες και μυτερές βελόνες που κουβαλάει για πούλημα, ντρέπομαι για το κόκκινο καλό φουστάνι και τα καινούρια μου παπούτσια, λυπάμαι για τους Αγίους τους Ανάργυρους του χωριού μου, γιατροί πράγμα, που τόσους και τόσους θεράπευσαν όπως λέει ο παππάς και διαβεβαιώνει η γιαγιά μου και αυτόν ούτε και φέτος κατάφεραν να τον γιατρέψουν..
Θέλω να αλλάξω δρόμο, να γυρίσω πίσω, να ανοίξει η γης να με καταπιεί… Και δεν βλέπω πουθενά και τον αδερφό μου…
Υ.Γ. Μεγάλη πια, ρώτησα την μητέρα μου γι αυτόν τον άνθρωπο. Απόρησε που τον θυμόμουνα…
Καλό πανηγύρι και φέτος με Αγάπη ... Β.Δ.Β

Από το 1919, με κορύφωση το 1922 - 1924, οι Πόντιοι εγκατέλειψαν τις προγονικές εστίες, αφού προηγουμένως είχαν υποστεί τα πάνδεινα και εκτοπίστηκαν από όλες τις πόλεις του πόντου. Αμισός (Σαμψούντα), Οινόη, Ορτού, Πουλατζάκη, Εσπιγιέ, Κερασούντα, Τρίπολη, Καρς, η Επτάκωμη Σάντα, Αμάσεια, Πάφρα, Σεβάστεια, Νεοκαισάρια.
Οι Πόντιοι έφτασαν στην Ελλάδα με βαπόρια, με άθλιες συνθήκες χωρίς νερό και φαγητό και αφού περιπλανήθηκαν σε διάφορα Ελλαδικά μέρη, εγκαταστάθηκαν ο καθένας κατ' επιλογή.





|
Hellas Blogs: Lesvos Blogs (Λέσβος) Korinthos Blogs (Κόρινθος) Rhodes Blogs (Ρόδος) Aitoloakarnania Blogs (Αιτολοακαρνανία) Kilkis Blogs (Κιλκίς) Chania Blogs (Χανιά) |
![]() |
Copyright © 2008 Drama Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 03.09.2010 08:20:06 |
