Η εκπαίδευση στην Αδριανή Δράμας
Κάθε άνθρωπος αγαπά τον τόπο που γεννήθηκε, το χωριό του, το σπίτι του, και οπωσδήποτε βλέπει τα πράγματα διαφορετικά από τους άλλους. Έτσι κι εγώ πού αγαπώ τον τόπο μου, θα σας μιλήσω άλλη μία φορά για το χωριό μου και συγκεκριμένα για την τάση που έχουν οι κάτοικοί του στην φιλομάθεια και στην πρόοδο. Πολλοί βέβαια θα γνωρίζετε ότι έχει βγάλει αξιόλογους επιστήμονες ιατρούς, καθηγητές, δασκάλους και δασκάλες. Ενδεικτικά σας αναφέρω, τους ιατρούς Σαμαρά Στέλιο, Ζέρβα Γεώργιο, τον συμμαθητή μου Αραμπατζή Γεώργιο που ζει και εργάζεται στην Αυστρία, τον Σαμαρά Ερμή, τον οδοντίατρο Τέγο Κωνσταντίνο, τούς καθηγητές Κουγιουμτζή Αναστάσιο, Μαργίδη Πέτρο, Κάνδρου Παναγιώτη τον δάσκαλο Σγουρή Παναγιώτη, τον συγγραφέα Νόλλα Δημήτριο, τον ζωγράφο Κερεστετζή Κωνσταντίνο και άλλους που δεν τους θυμάμαι και φυσικά θα τους γνωρίζετε εσείς σαν συγγενείς ή γείτονες. Τα πρώτα χρόνια μετά την κατοχή στο δημοτικό σχολείο είχαμε δάσκαλο τον Φώτη Κονδύλη, που εάν δεν κάνω λάθος τον πλήρωνε το χωριό και τις τάξεις τις ανεβαίναμε δύο δύο την χρονιά, για να ταιριάζει η ηλικία μας με την τάξη. Το πρωί μας έδιναν γάλα από σκόνη που μας το ετοίμαζαν κορίτσια του χωριού και βιταμίνες γιατί είχαμε αβιταμίνωση και το απαίσιο μουρουνέλαιο, το οποίο πίναμε όλοι από το ίδιο κουτάλι και για να το καταπιούμε κρατούσαμε μία φέτα λεμόνι. Κατά καιρούς μας έδιναν και δέματα με μπισκότα, γάλατα και σοκολάτες σταλμένα από την UNRRA, μία Αμερικάνικη οργάνωση. Πολλοί γονείς, έστελναν τα παιδιά τους στο γυμνάσιο. Τότε δεν ήταν υποχρεωτική η εννεαετής εκπαίδευση και τα έξοδα ήταν αρκετά, γιατί έπρεπε να νοικιάζουμε δωμάτιο στη Δράμα, αφού η συγκοινωνία ήταν ακόμη στα σπάργανα. Για να πάμε στο γυμνάσιο έπρεπε να δώσουμε εισαγωγικές εξετάσεις. Μέχρι το 1949, τα παιδιά πήγαιναν στο γυμνάσιο της Δράμας και για ενίσχυση των οικογενειών, μας έδιναν κάθε πρωί γάλα και ένα σταφιδόψωμο. Θυμάμαι μία φορά έδωσα 50 λεπτά και αγόρασα ένα κουλούρι, από το οποίο έδωσα το μισό σε έναν συμμαθητή μου από το Πυξάρι. Εκείνος μου είπε κάτι, που το θυμάμαι πάντα: «Με 50 λεπτά θα αγόραζες μισό ψωμί». Φαγητό μας έστελναν από τα σπίτια μας δύο φορές την εβδομάδα με το λεωφορείο της γραμμής. Από το 1949, πηγαίναμε στο γυμνάσιο τού Δοξάτου το οποίο ξεκίνησε να λειτουργεί και έτσι δεν νοικιάζαμε δωμάτια, αλλά πηγαινοερχόμασταν με τα πόδια χειμώνα καλοκαίρι με λάσπες και με χιόνια. Όταν ο καιρός ήταν καλός, μερικά παιδιά πήγαιναν με το ποδήλατο. Το κούρεμα με την ψιλή ήταν υποχρεωτικό όπως και το πηλήκιο. Μαλλιά επιτρεπόταν μόνο στη όγδοη τάξη (έκτη). Πολλές φορές πηγαίναμε στο γυμνάσιο βρεγμένοι και παγωμένοι. Σαν παιδιά, κάναμε και τις ζαβολιές μας. Όταν κάποια ημέρα ήταν ηλιόλουστη, την κάναμε κοπάνα κρυμμένοι στα πευκάκια τού ηρώου τού Δοξάτου ή στο φυλάκιο των κυνηγών στην γκιόλα «Τσατάλτζα λάκκο», μέχρι να έρθει η ώρα να σχολάσουμε. Μία ημέρ επιστρέφοντας στο χωριό, στο δρόμο ένα φίδι δύο μέτρων μας έκοψε κάθετα τον δρόμο. Τότε ο Νίκος Δρίζης, αυθόρμητα έτρεξε και το πάτησε. Το φίδι από τον πόνο γύρισε και δάγκωσε το παντελόνι του. Οι υπόλοιποι παγώσαμε βλέποντάς το, μέχρι πού ξεκόλλησαν τα δόντια του και παραδόθηκε. Αλλά και στον πολιτισμό πρωτοστατούσε το χωριό διοργανώνοντας θεατρικές παραστάσεις με την βοήθεια του δασκάλου Φωτιάδη Γεώργιου και με ερασιτέχνες ηθοποιούς κατοίκους του χωριού. Είχαμε όμως και επισκέψεις πολλών θιάσων, που τον χειμώνα έδιναν παραστάσεις στο καφενείο του Γεμενετζή και το καλοκαίρι σε μία σκηνή που την έστηναν στην αλάνα που υπήρχε εκεί πού σήμερα είναι το κοινοτικό κατάστημα. Πιο γνωστός θίασος ήταν του Χαριτόπουλου, ο οποίος αποτελούνταν από μία οικογένεια ηθοποιών. Μαζί τους ήταν και ο γνωστός Ζανίνο με την οικογένειά του.
Αλλά και τσίρκο ερχόταν πολύ συχνά στο χωριό με ζογκλέρ και ακροβάτες. Χαρακτηριστική ήταν η φωνή του ντελάλη: «Αποοοοό......ψε στου Γεμενετζή το καφενείοοοο, έχει μεγάλη παράσταση. Θα παίξει η Γκόλφω»......και πάει λέγοντας, καθώς τότε μεγάφωνα δεν υπήρχαν στο χωριό. Σας παραθέτω και μερικές φωτογραφίες μαθητών της περιόδου 1949 έως 1955.
|
|
1949 1η γυμνασίου στον κήπο της Δράμας. Τριφτόπουλος Θεόδωρος-Δερμισιάδης Στέλιος
|
|
|
1955 Γεωργιάδης Δημήτριος-Δερμισιάδης Στέλιος. Στον τάφο των φονευθέντων από τους Βούλγαρους
|
|
|
1954 Γεωργιάδης Δημήτριος-Τριφτόπουλος Θεόδωρος-Δερμισιάδης Στέλιος. Μελέτη στην αυλή τού Δημήτρη.
|
|
|
1955 Γεωργιάδης Δημήτριος-Δερμισιάδης Στέλιος-Παπαδόπουλος Στέφανος-Σαμαράς Ερμής-Τριφτόπουλος Θεόδωρος. Στο δρόμο για το γυμνάσιο Δοξάτου.
|
|
|
Εκδρομή στις Κρηνίδες το 1953
|
|
|
1955 Στην Εδεσσα με ένα συμαθητή από τα Κύργια.
|
|
|
1951 Στον δρόμο γιά το Δοξάτο. Οικονόμου Αντώνιος-Δερμισιάδης Στέλιος
|
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αδριανή Δράμας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
