Το 1944, όταν τελείωσε η κατοχή, έφυγαν οι Βούλγαροι αλλά άρχισε ο εμφύλιος πόλεμος. Δεν είμαι ιστορικός γιά να κρίνω τα γεγονότα. Στα χωριά δόθηκαν όπλα και οργανώθηκαν τα ΤΕΑ με σκοπό να αντιμετωπίσουν τους αντάρτες (πολίτες αριστερής ιδεολογίας οι οποίοι κυνηγημένοι κατέφυγαν στα βουνά). Τα αποτελέσματα λίγο πολύ όλοι τα γνωρίζουμε. Σε ένα λαό που οι μισοί κυνηγούν τους άλλους μισούς, όποιος κι αν επικρατήσει, η καταστροφή για τον τόπο είναι η ίδια. Ενέδρες, σκοτωμοί, ρημαδιό, εξορίες. Σε κάθε χωριό υπήρχαν άνθρωποι και των δύο παρατάξεων. Ακόμη και μέσα στην ίδια οικογένεια, με τα γνωστά αποτελέσματα που ακόμα και σήμερα επιρρεάζουν τη ζωή μας, αφού πολλοί που τον ζήσαμε είμαστε ακόμα εν ζωή.
ΤΕΑ. Τάγματα εθελοντών ακριτών (το εθελοντών δεν είναι σίγουρο). Χωρίς να θέλω να προσάψω κάτι σε κανέναν, σε έναν εμφύλιο πόλεμο όλοι έχουν δίκαιο και όλοι έχουν άδικο. Τα αποτελέσματα τραγικά για όλους. Καταθέτω τη φωτογραφία, απλώς γιά να επισημάνω την ατμόσφαιρα που υπήρχε από το 1944 ως το 1949. Τέσσερα χρόνια που εύχομαι να μην ξανάρθουν. Θα μπορούσα να σας περιγράψω λεπτομερή γεγονότα, όπως τα έζησα εγώ, ένα παιδί δέκα ετών αλλά δεν έχει σημασία. Η καταστροφή είναι ίδια για όλους, νικητές και νικημένους. Τότε κατασκευάστηκαν και τα πολυβολεία γύρω από το χωριό, που τώρα είναι μάρτυρες μιας τραγικής εποχής.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αδριανή Δράμας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
